sevdiyinə qovuşmaq üçün can atırdı... Qağayılara baxdı, bir-birləriylə oynaşıb, uçuşan qağayılara... Nə qədər gözəl rəqs edirdilər havada. Təkrar saatına baxdı gənc adam. Narahatlıqlanmağa başlamışdı. Sevgilisi yenə gecikmişdi, həm də çox... Bu qədər gecikməməsi lazım idi. İşdə hər gün burada görüşmək üçün sözləşmirlər idimi? Hər gün sahildə, qağayılara baxaraq, dənizin onlara izah etdiyi nağılları dinləyərək bir-birlərinə sarılıb həsrət aradan qaldıracaqlarına söz vermirlər idimi? O zaman niyə gəlməmişdi yenə? Ağılına pis düşüncələr gəlməyə başladı. Xeyr.. xeyr.. ola bilməzdi. Sevdiyinə bir şey ola bilməzdi. Onsuz həyat yaşanmazdı ki... O ölsə belə davamlı mənimlə yaşar deyə düşündü gənc adam. Bunun düşüncəsi belə xoş deyildi. Gözlərini yerə endirdi. Gözyaşlarını kimsənin görməsini istəmirdi. Onsuz da nədənsə ətrafındakı insanlar ona sanki dəli kimi baxırdılar. Narahat olmağa başladı baxışlardan.
Artıq bezmişdi... Yenə sevgilisi gəldi ağılına.. Niyə gəlmədi görəsən deyə düşünməyə başladı. Gözlərini bağladı.
7 il oldu dedi. 7 ildir hər gün bu sahildə idi, sevdiyini gözləyirdi. Daha çox dözə bilmədi. Ürəyi parçalanacaq kimi olurdu. Gözlərindən 1 damla daha yaş güllərin üzərinə damladı... Yenə gəlməyəcək yəqin, ən yaxşısı mən onun evinə gedim deyə zümzümə etdi... Heç olmazsa gülləri hər zamanki kimi yanına qoyar, ona vermiş olardı... Gənc adam ayağa qalxdı. Sevdiyiylə görüşmək üzrə, yaşıl təpənin ardındakı qəbirisitanlığa doğru getməyə