nöqtəyə
çevriləcəyəm, kiçik bir nöqtəyə.
Və beləcə övladımın gözləri
önündə o boyda mən kiçik bir
zərrə olacağam. Onda nə
deyəcəyəm?Gözəl qızım, atan
qurban oldu,ətrafındakıların,
çevrəsindəkilərin puç əməllərinə
aludə oldu. Qızım, məni bağışla,
bağışla ki, bu yolu geri qayıda
bilmirəm. Bu lənətə gəlmiş yol
nə ağır oldu, bəlkə qayıdım, bəlkə
qayıdım geri, qızımın xatirinə,
bəlkə cəhd göstərsəm qayıdaram,
yox, qayıda bilmərəm, məndə o
güc qalmayıb. İndiki halımla
sevdiklərimə bir yükəm, özüm
boyda bir yük. Anamın gözlərinin
içinə baxa bilmirəm, baxışları ilə
elə bil bu dəqiqə yandıracaq məni.
Məhəbbətlə baxan gözlərindən
sanki bir alov çıxaraq mən
yandırıb yaxacaq və bir ovuc külə
çevirəcək. Ovuc içi boyda bir
külə. Sonra da anam rahatlıqla
nəfəs alıb mənim külümü
evimizin hansısa küncündə, gizlin
bir yerində saxlayacaq, hər gün
gizlətdiyi yerdən götürərək
ovcuna alacaq, göz yaşları
içərisində əzizləyəcək, öpəcək,
sonra da yerinə qoyub öz ev
işləri ilə məşğul olacaq. Anası
qapının önündə göründü, lal-
dinməz bir xeyli durub oğluna
tamaşa etdi. Oğlu güclə anasına
baxırdı. Ana bir xeyli baxdıqdan
sonra görünməz oldu. "Ay ana,
səhərdən məni izləyirsən, gözdən
qoymursan, sanki olacaqlardan
məni saxlayacaqsan" düşündü.
Çarpayı çox narahat idi,
hərdən sanki, uyumuş kimi olur,
hərdən də tamam ayılırdı. Ayılan
zaman yenə fikirləşməyə başladı,
"əgər mən ölsəm, buna nə
deyəcəklər? Hə, deyəcəklər ki,
"ağ ölümün qurbanı oldu". Yox,
bunun harası ağ oldu ki, heç qara
ölüm də deyil, bəlkə boz
ölümdür". Anası yenə qapı
önündə göründü. Gözlərində
sonsuz bir kədər vardı. Anasına
baxdı, baxdı, gözlərini tam aça
bilmirdi, bir anlıq fikirləşdi, çölə
çıxa bilsəydim, cəhd göstərsəm
çıxa bilərəm.
-Ana, könlüm halva istəyir, mənə
bir halva bişir.
-Yaxşı oğlum, indicə bişirərəm.
Ana qapıdan çəkilib gedəndən
sonra başı işlərinə qarışmışdı.
Birtəhər ayağa qalxıb həyətə
çıxdı. Çöldə hava yaman soyuq
idi, qar