r yağırdı, sakitcə, səssiz-
səssiz . İri-iri dənələri hər tərəfi
ağ örtüyə bürümüşdü. Üşüməyə
başladı, bu soyuğun təsirindən
deyildi, yaxşı bilirdi.
- Ana..., ay ana...
Ana qapıda göründü, sonra da
eyvana çıxdı.
- Hə, oğlum, nə lazımdır?
- Heç nə lazım deyil, ana.
Yadındadır, uşaq vaxtı rəsm
çəkməyi xoşlayırdım, hətta məni
rəsm dərnəyinə də yazdırmışdın.
Yadındadır, bir dəfə hər tərəf
beləcə ağappaq olanda
həyətimizin bu mənzərəsini
çəkmişdim. Ana, o mənzərəni indi
çəkə bilərəmmi ?
Ana kədərli gözlərini yana
çevirdi.
- Çəkə bilərsən, oğlum. "Sən
həyatının rəsmini çoxdan çəkdin
oğlum, elə bir qələmlə çəkdin ki,
onu bir də, heç dəmir pozanla da
poza bilməzsən" ürəyində
düşündü ana. Üşüyən kimi oldu,
içəri keçdi.
- Gəl evə, oğlum, soyuqdu.
- Soyuq deyil, ana. Bu gözəlliyə
tamaşa etmək istəyirəm...
- Ana, ay ana.
Ana yenə eyvana çıxdı. Ay oğul,
deyirsən halva bişir, sonra da
qoymursan , ha çağırırsan.
- Ana, nənəm mən uşaq olanda
bir bayatı deyirdi, tez-tez
oxuyurdu o bayatını.
- Hansını deyirsən ?
- Həmişə deyirdi, "qəm
oylağımdır", belə bir bayatı idi.
- Hə...
- "Dağlar bağımdır, mənim,
Qəm oylağımdır, mənim.
Dindirməyin, ağlaram.
Yaman çağımdır, mənim".
Ana özü də kövrəldi, dediyi
bayatıdan gözləri doldu, içəri
keçdi, göz yaşlarını oğlu
görməsin.
- Hə, "yaman çağımdır, mənim",
ürəyində təkrarladı. Artıq bütün
vücuduna bir əsmə gəlirdi, əlləri
də əsməyə başlamışdı. Dura
bilmirdi.
Səmaya baxdı, göy də yer kimi
ağappaq idi. Bu gün hər şey ağ
olacaq. Ətrafa baxdı, heç kim yox
idi. Səhərdən beynindən keçirərək
qəti qərarlaşdırdığı bir ölüm əmri
ilə bu acı həyat hekayəsinə son
qoymaq istəyirdi.
Həyətin aşağı başındakı tövləyə
sarı getdi, içəri keçib, qapısını
içəridən kildlədi. Əvvəlcədən
gizlətdiyi kəndiri çıxardı, halqa
etdi, sonra da ayğının altına nə isə
qoyub tavandakı mıxa möhkəm-
möhkəm bağladı. Kəndirin
halqasını başından keçirərək
boğazına sıxdı və ayağının
altındakını