Bir qədər yol getmişdi, amma
buna heç yolun yarısı da demək
olmazdı. Taqəti qalmamışdı artıq.
İrəli gedə bilmirdi, çünki yol daha
onu aparmırdı. Elə o da yolu tutub
gedə bilmirdi. Çünki tutduğu yol
düzgün deyildi, əvvəlindən düz
gəlməmişdi. Bu yerdə düşündü,
düşündü ki, gərək bu yolla
gəlməyəydim, daha gücüm
qalmadı, yetər, bu yol məni sıxdı,
əzdi, sanki bir ilan olub bütün
boynuma dolanaraq məni nazilmiş,
üzülmüş bir vəziyyətə gətirib
çıxardı. Qurumuşdu, sanki barsız
ağac idi. Qəlbi param-parça idi,
çat-çat olmuş susuz torpaq kimi,
geriyə baxdı, qayıtmaq istədi bu
yolu geriyə. Qayıtmaq istədi ki,
yenidən başlasın, amma qayıtmağa
daha taqəti qalmamışdı. Bəlkə də
bir təhər qayıda bilərdi, amma
yenidən başlamaq ona çətin, çox
çətin gəlirdi. Dözə bilməzdi, o
əzmkarlıq, o iradə onda yox idi.
Uca boyu da sanki əyilmişdi,
kiçilmişdi, elə bil. Nəfəsi də güclə
gəlirdi.
"Mən neylədim",
çarpayısında güclə yarı uzanmış,
yarıoturmuş vəziyyətdə
düşünməyə başladı, "içimi bir
çürük taxt parçası tək çürütdüm,
içim bir toz halındadır, üfürsələr
uçaram. Və bu dünyanın dünya
boyda dərdlərinə bir zərrə olub
mən də qarışaram. O zaman
zərrələrə qarışıb bir heç
olacağam. Bu dünyanın
ağırlığından qurtulacağam. Niyə
mənə bu qədər ağır oldun,
dünya? Sənin bu ağırlığını çəkə
bilmədim. Nəyi isə unutmaq
istədim sanki. Nəyi unutmağa
çalışırdım ki, heç özüm də
bilmirəm. Özümə bir macəra
axtarırdım, həyat macərası. Mənə
elə gəlirdi ki, dərd çəkirəm,
əslində heç nə çəkməmişəm,
məni sevənlərə dərd
çəkdirmişəm. Məni dünyalar
qədər sevən anama, qadınıma
yetərincə çəkdirmişəm. Bəs körpə
qızım, o hələ məni bir ata kimi
tanıyır, mənim bir insan kimi
nələri itirdiyimdən, bu həyatda
içimi dağıdan, bütün arzularımı
alt-üst edən, məni məndən alan
məni tanımır. Zamanla
böyüyəcək, hər şeyi anlayacaq.
Və bir gün mənim kim olduğumu
da anlayacaq. O zaman mən
övladımın üzünə necə baxacağam,
sıxılacağam, əziləcəyəm,
kiçiləcəyəm, bir