n bitdiyini düşünürdü...
Anar iş yeməyindən çıxıb son dəfə alman rəhbərin
əlini sıxıb sağollaşır...İşçilərdə eyni tərzdə sağollaşaraq evlərinə dağılırlar..Anar bir qədər
tıxacda qaldıqdan sonra nəhayətki evinə
çatır...Maşından enərkən Elçinin maşınını görüb
olduqca əsəbiləşir..Esebi olduğundan qapının
zəngini eyni anda 6 dəfə basır...Nurtən qapını açıb:
-Xoş gəlmisin..... Anar cəld salona keçib Elçinin atası Rauf bəylə şirin-
şirin söhbət etdiyini görür...Rauf bəy Anarın
gəldiyini görüb:
-Niyə orda durmusan?
Əslində Anar Elçinin burda olmasına görə çoxdan
qırğın salardı..Ancaq Rauf bəy olduğu bir yerdə ixtiyarı nə idiki səsini qaldırsın?....
Səssizcə salam verib əyləşir..Bəlkə söhbətlərdən,on
un niyə gəlməsini öyrənərdi....Elə bu zaman Günellə
Türkan xanım pilləkandan enərək onların yanına
gəlirlər..Elçin Güneli görüb ayağa qalxır...
-Gedək?-deyib gülümsünərək Günelə baxır... -İndi gedinki sonra gec olmasın...-deyə Rauf bəy
dilləndi...
Anar isə o an əsəbdən rəng alıb,rəng verirdi...Əlində
olsaydı durub Elçini parça-parça edərdi...
Yerindən qalxıb:
-Hara gedirsinizki???-deyə sual versədə heç kim onun sualına cavab vermir...
Elçinlə Günel həyətə enib maşına əyləşirlər...Anar isə
əlindən konfeti alınmış uşaqlar kimi maşının
ardınca baxırdı...Ailə üzvləri içəri keçər keçməz Anar
anasını mətbəxə salaraq suala tutur:
-Onlar hara getdilər?!!! Niyə icazə verdiniz?!!! -Atan belə məsləhət gördü...-deyib salona Rauf
bəyin yanına keçir...
Anar əsəbdən partlamaq üzrə olsada, özünü ələ alıb
mətbəxdən çıxır... Aytən gələndən bəri yatağına uzanıb səssizcə
ağlayırdı..
-Allahım,necədə axmaq olmuşam..Deməli o bu
müddət ərzində məni dolayırmış...Buda mənim
həyatım...Öncə atam,sonra sevdiyim tərəfindən tərk
edildim...Oysa mən hər gün onu düşünürdüm..Məg ər mənim xoşbəxt olmağa haqqım yoxdur?! Niyə
həmişə mən uduzuram?!-deyib dizlərini
qucaqlayaraq daha da içdən ağlayır...... Samir isə belə məqamlarda hər zamanki adətini
yenə yerinə