heyvanlar, quşlar, cinlər, küləklər sizin ixtiyarınızdadır. Xahiş edirəm, küləyə fərman verəsiniz, məni burdan götürüb Hindistana aparsın.» Həzrəti Süleyman bir anlıq fikrə getdi. Sonra başını qaldırıb dedi: « Olsun! Xahişini qəbul edirəm. Mən küləyi sənin ixtiyarında qoyuram.» Süleyman peyğəmbər küləyə göstəriş verdi ki, kişini götürüb tez Hindistana aparsın. Səhəri gün Süleyman peyğəmbər Əzrayılı görüb ona dedi: «Cənab Əzrayıl, bu nə işdir ki, sən Allah bəndələri ilə edirsən? Niyə onlara qəzəbli baxışlarla baxırsan?»
Əzrayıl təəccüblə soruşdu:«Mən? Mən insanlara acıqlı baxıram? Ey peyğəmbər, məni başa sal görüm söhbət nədən gedir?» Həzrəti Süleyman dedi: «Dünən bir nəfər fağır kişini qorxutmusan. O mənim yanıma gəlmişdi. Özü də yaman qorxmuşdu. Rəngi qaçmış, bənizi saralmış, tir-tir əsirdi. Dedi ki, Əzrayılla rastlaşdım, mənə qəzəb və kinlə baxdı. Onun baxışları məni bu günə saldı.» Əzrayıl başını tərpədib dedi:«Hımm!..İndi bildim hansı kişini deyirsən. Bəli, mən dünən o kişi ilə yolda rastlaşdım…» Süleyman dedi:«Bəli, həmin adamdır! O da söylədi ki, səni yolda görüb və sən ona dönüb qəzəblə baxmısan!» Əzrayıl bir anlığa duruxdu, sonra dedi: «Mən ona qəzəblə baxmadım. Sadəcə o kişini görəndə təəccübləndim.» «Təəccübləndin? Niyə təəccübləndin?» – deyə Süleyman peyğəmbər soruşdu. « Bəli, mən ona qəzəblə yox , təəccüblə baxmışam. Özü də, cəmi bircə dəfə baxdım.» Həzrəti Süleyman təəccüblə soruşdu: «Axı niyə ona təəccüblə baxdın ki, o da qorxdu?»
Əzrayıl dedi:«Düzü, Allahdan əmr gəldi ki, o kişinin canını həmin günün axırında, Hindistanda alım. Mən də onu yolda görəndə buna görə təəccüb etdim. Təəccüb etdim ki, günün axırına bir saat qalır, amma bu kişi buradadır. Belə olan halda onun canını Hindistanda necə alacaqdım? O ki, bir saatın içində Hindistana gedə bilməzdi!» Həzrəti Süleyman mənalı şəkildə başını tərpədib dedi:«Ona təəccüblə baxmaqda sən haqlı imişsən. O səni görəndən sonra Hindistana getdi və sən də aydın məsələdir ki, Allahın əmri ilə onun canını