Belə nəql edirlər ki, günlərin bir günü Süleyman peybəmbər öz sarayında, taxtda oturmuşdu. Xəbər gətirdilər ki, bir kişi təcili onu görmək istəyir. Süleyman peyğəmbər görüşə izn verir. Bir kişi içəri daxil olub özünü Süleyman peyğəmbərin ayaqlarına atır, yalvarıb-yaxarır: «Ya Süleyman! Dadıma yetiş, mənə kömək ol!» Həzrəti Süleyman heyrətlə kişinin üzünə baxıb ürəyində deyir: «Bu kişi kimdir belə? Səhərin gözü açılmamış mənimlə nə işi var? Ola bilsin, ona zülm olunmuşdur, kiminsə əlindən şikayətçidir. Bəlkə də, yurdsuz, pənahsız bir insandır, gəlib mənə sığınsın!» Gələn kişinin rəngi qaçmış, gözlrəri qorxudan böyüyüb, bərəlmişdi. Həzrəti Süleyman ondan soruşdu: « De görüm sən kimsən? Nə istəyirsən? Rəngin niyə saralmış, gözlərin niyə bərəlmişdir?»
İztirab çəkən kişi deyir: «Ey Allahın peyğəmbəri! Mənə kömək et, canım xətərdədir! Özün görürsən ki, nə hala düşmüşəm. Mən az qala sinəmdəki dərddən, qəm-qüssədən öləm! Nə dərdimə qalan var, nə halıma yanan.» Süleyman peyğəmbər kişini bir də diqqətlə süzdü. Gördü ki, qorxu içindədir, az qalır ürəyi yerindən qopub düşsün. « Niyə bu qədər pərişansan? Nədən qorxursan?» – deyə Süleyman peyğəmbər soruşdu. Kişi ağlamağa başlayıb dedi: « Ey Süleyman nəbi! Əzrayılı gördüm. Mənə qəzəb və kinlə baxdı. O baxışlar canıma lərzə saldı. Əzrayılın odlu baxışlarını görəndən sonra bu cür xəstə və pərişan olmuşam.» Süleyman bu sözlərdən təəccüblənib dedi: « Çox gözəl, başa düşdüm. Amma, bir az aydın danış görüm, Əzrayıl səni necə qorxutdu? Əzrayılı harda gördün? O sənə bir söz də dedimi?».
Kişi dedi: « Yox! Bir söz demədi. Mən yol ilə gedirdim. Birdən gözüm Əzrayıla sataşdı. Olduqca qəzəbli idi. Gözlərini bərəldib məni süzdü. Canıma elə bir qorxu saldı ki, dayanmayıb qaçmağa başladım. Birbaş bura – sizin yanınıza gəldim. Mənə kömək edin! Bir çarə düşünün!». Həzrəti Süleyman dedi:«Yaxşı, de görüm məndən nə istəyirsən? Mən sənə necə kömək edə bilərəm?» Kişi dedi: « Ey Süleyman nəbi! Mənim həyatım sizin əlinizdədir. Mən bilirəm ki, bütün