Hər kəsdən sonra yatar analar. Hər kəsdən əvvəl qalxar. Kibritlərini çəkib ocağını yandırar. Körpələrinə, evinin dirəyinə xidmət etməyə başlar. Səssiz-sədasız iş görər. Çaydan qaynayıb buxarı ətrafı bürüyən kimi dəmləyər məxməri çayını. Yağ, pendir, Allah verəndən düzər süfrəyə. Uşaqlar stəkanlərı cingildədən qaşıqların səsinə oyanarlar ancaq. Bəzilərinin yuxusu ağır olar. Anası yaxınlaşar çarpayısının yanına. Sevgi ilə öpər, qoxulayar ciyərparasını. Necə dillər tökər, necə sevər, necə oxşayar ! Nəhayət, açılar mürgülü gözlər... Gərgin bir gün başlayar yenə də... İşıqlar yanar,sönər, əllər-üzlər yuyular...

Bütün bu təlaşlara ancaq süfrə başında son qoyular. Qurtum qurtum çay, dilim dilim qızarmış çörək, yağ pendir, dadından doyula bilməyən çiyələk mürəbbəsi. Səhər yeməyi və hər kəs yola çıxar. İşə gedən kim, məktəbə gedən kim... Hər birinin arxasından dualar oxuyaraq örtər qapını ana. Gözü axşama qədər yollarda qalar. Evin səliqə-səhmanını, biş-düşü onun ciynindədir. Elə isə çox gecikmək də olmaz. Hələ bir oğlana bax... Şalvarı bir tərəfdə, köynəyi bir yanda... Bəs bu qıza nə deyəsən? Riyaziyyat dəftəri evdə qalıb yenə... Müəllimi danlayacaq...

İndi də balacalar oyandı... Ən balacası, axşam qapının arasında qalıb əzilən barmağını ğöstərir. Görünür ağrısı kecməyib hələ. Əyilib öpür ana sevgi ilə. Balacanın üzündə dəcəl bir təbəssüm : “Bir də”- deyir. Yenə öpür ana. Bəs necə? Övladın ağrılarına şəfadır ana öpüşü!

Kədərli, həyəcanlı, min bir hissə qapılaraq yolunu itirən ürəklərə ən sakit bir limandır ana ürəyi… Kədərinizə ortaq, dərdinizə çarədir ana…

Nə qədər böyüyürsünüzsə böyüyün, hansı peşənin sahibi olursuz olun, onun gözündə həmişə uşaqsınız.
Bezməz ana, usanmaz heç vaxt. Övladını sevməkdən, dua etməkdən, incisə də bağışlamaqdan, uzaqdasınızsa, yol gözləməkdən yorulmaz. Bəli, belədir ana. İndi onu daha hansı sözlə təsəffür edək, bilmirəm...

Hər hansı bir insan, hər hansı bir qadın qəlbinə siğmaz ana. Yalnız hiss edə bilərsiniz ananıza olan