Bir adam öldü 77 yaşında...
Yaxşı bir adam idi; yumşaq ürəkli, gülər üzlüydü, amma nədənsə pis bir arvad, pis bir ata olduğu idi ağıllarda qalan.
Yaxşı bir adam idi; sevgi dolu, göstərərdi də həmişə sevgisini.
Yaxşı ər ola bilmədi; "heç gün üzü görə bilmədən köçüb getdim bu dünyadan" dedi Xədicə Sultan.
Yaxşı ata ola bilmədi; "Biz heç hiss etmədik sevgisini" dedi uşaqları. Nə analarının ölümü bağladı onları yenidən, nə də bir damla göz yaşı tökdülər sonra.

Bir adam öldü, bir qadın girdi məscid həyətinə; adı Dəniz idi, yaşı adama oxşayırdı.

Dəniz, adamın 45 illik sevgilisi idi... Həmişə varlığını bildiyimiz, amma heç görmədiyimizdi... Digər həyat, o biri qadın idi Dəniz...
Girdi məscid həyətinə gözləri yaşla dolu, qıçları titrəyərək. Adamın qardaşları, bütün ailəsi gedib özünü tanıtdı, əlini sıxdı, səbr dilədi.
Cənazənin sahibinin "O" olduğunu hiss etdirdi. Adamın uşaqları belə səs etmədi, eşqinə hörmət etdilər.

Bir adam öldü və bir qadın bəlkə də 45 ildir ki, ilk dəfə özünü günahkar, pis bir qadın kimi hiss etmədi. Bəlkə ilk dəfə rahat bir nəfəs aldı, bəlkə ilk dəfə yaşadı eşqini hər kəsin içində, utanmadan. Tanıyırdı hamımızı, bilirdi tək-tək kim olduğumuzu, nələr etdiyimizi. Sanki illərdir görmədiyi və darıxdığı qohumlarıyıq kimi baxır, ağlayır, insanın içini acıdırdı...

Bir adam öldü 77 yaşında; ani olmadı, xəstə idi...
Yaxşı bir adam idi, sevgi dolu, yumşaq ürəkli, amma qorxaqdı. Nə eşqini sahiblənib, 45 ildir ki, həqiqətən sevdiyi qadın ilə ortaya çıxa bildi, nə də ailəsini bir araya gətirə bildi.
Amma bilinirdi ki, çox sevdi və sevildi. Yanındaydı sevgilisi son anına qədər. Öz uşaqları bir damla yaş tökməsələr də, qardaşları, Dəniz və özündən olmayan Dənizin oğulları hönkür-hönkür ağladı...

Və kim bilir hər gün neçə adam gözlərini yumur həyata, nə qədər yarım qalmış hekayələr buraxır. Kim bilir hər gün neçə evin içinə hüzn çökür, neçə adamın qəlbində acı, boşluq, çarəsizlik baş küncə keçir. Kim bilir neçə adam, yalnız hər şey bitib də