Aytənin halı heç özündə
deyildi.Bir neçə gündü fikirləri
çox qarışmışdı.Son günlər tez-tez
otağına çəkilər, gizli-gizli
ağlayardı.Səbəbini özündən başqa
kimsə bilmirdi.Göz yaşlarını
gizlətməyə çalışsa da gözlərindəki
kədəri, halındakı dəyişikliyi hamı
görürdü.Onu qızı kimi sevən
qaynanası Zemfiranın, qaynatası
Salman kişinın, canından çox
sevdiyi əri Eldarın təkidinə
baxmayaraq onu üzən bu qəm-
kədərin səbəbini onlardan
gizlətdi.-“Bir şey olmayıb”,
“Səbəbini özüm də bilmirəm”, “
Hərdən olur” və bu kimi sözlərlə
onları sakitləşdirməyə çalışır, bu
cavablarla onları hələlik “yola
verirdi”.Bu gərginlik onun özünü
hamıdan çox sıxırdı.Nəhayət bu
gün qəti qərarını
verdi:-“Boşanacam!Daha belə
dözə bilmərəm.Kaş ki, Eldarı heç
əvvəldən tanımayaydım.Onun hər
şeydən xəbər tutmasındansa
ondan ayrılsam yaxşıdır.Bu ayrılıq
mənimçün ölümə bərabər olsa
belə...”
...9-cu sinifdə oxuyurdu.İki bacı,
bir qardaş idilər.Evin ortancıl
övladı idi Aytən.Bacısı Dilarə
ondan beş yaş böyükdü.Kiçik
qardaşı Elçınsə yeni
doğulmuşdu.Dilarə artıq ailəli idi,
ana olmağa hazırlaşırdı.Aytənin
anası Nəzakət böyük qızını ər
evinə köçürüb işini bir az
“yüngülləşdirmişdi” ki, indi də
başı balaca Elçinə
qarışmışdı.Aytənə nəzarət bir az
zəifləmişdi.”Zəifləmişdi” deyəndə
ki, daha əvvəlki kimi məktəbə
özü aparıb gətirə bilmirdi.Əslindı
bu, Aytənin ürəyincə olmuşdu.On
altı yaşlı qızı məktəbə heç ata-
anası gətirər?Məktəb heç uzaqda
da deyildi.Aytən hər səhər utana-
utana ata, ya anasıyla (çox vaxt
atası səhər tezdən işə getməli
olduğu üçün anasıyla gedərdi)
məktəbə gələr, yol boyu da
utandığından başını yuxarı
qaldırmazdı.
Atası Süleyman çox zəhmli, sərt
adam idi.Əslində uşaqlarının içində
ən çox istədiyi elə Aytən
idi.Amma böyüdükcə daha da
gözəlləşən Aytən üçün gələn
elçilərin sayı çoxaldıqca atasının
qısqanclığı, sərtliyi daha da
artırdı.Sanki tezliklə onu
itirəcəiyindən qorxduğu üçünmü,
ya nədənsə onu daim nəzarətdə
saxlayır, rəftarında da