i var)Qayıdanda da onları
özü ilə aparmaq istəyir.Anası isə
razı olmur.Beləliklə
boşanırlar.Bunu Süleymana
desələr də hələ də öz şübhəsində,
deyinməyində idi.Köhnə fikirli
Süleymanın düşüncəsinə görə
əgər ailə dağılırsa, boşanma varsa,
demək günah qadındadır.Qadın
boşanmır, onu boşayırlar..Hansısa
günahına görə..Bu yaşında onun
dünyagörüşünü dəyişmək qeyri-
mümkün idi..O danışır, qızını
fikrindən yayındırmağa
çalışırdı.Aytənsə susurdu..
-Mən sizə xeyir-dua verə
bilmərəm.İçimdən gəlmir.Onunla
həyatını davam etməni heç
istəmirəm.
Aytən susaraq gücünü göz
yaşlarına vermişdi.Nə deyəydi
axı?Atasıyla ilk dəfəydi belə üz-
üzə danışırdı Kamil
haqda.Sevgisinin taleyi həll
olunurdu.Nəsə səhv söz deyib
atasını daha da qəzəbləndirmək
istəmirdi.Başını qaldırmadan
atasını dinləyir və ağlayırdı..
Kamilgilin elçilərinə qəti “Yox”
cavabı verməmişdilər.Onları yola
salanda “Fikirləşərik”
demişdilər.Nəhayət Aytənin
Kamilə olan sevgisi qalib
gəldi.Onun günlərdən bəri ara
verməyən göz yaşlarına dözə
bilməyən ata ürəyi nə qədər sərt
olsa da bir az yumşaldı.Bir yandan
da qızının xəstəhal olması,
gərginləşən kimi yatağa düşməsi
Süleymanı fikrindən döndərə
bildi.Könülsüz də olsa razılaşdı...
...Aytənlə Kamil artıq nişanlı
idilər.Daha heç kim onların
görüşünə mane ola bilməzdi.Gizli
görüşlər, həyəcan, qorxu, yuxusuz
gecələr arxada qaldı.Hər şey
Aytənin istədiyi kimi davam
edirdi.Xoşbəxt olmaq üşün daha
ona nə lazım idi ki?Sevdiyinə
qovuşub.Bir neçə ay sonra da toyu
olacaq..
Təəssüf ki, bu xoşbəxt anların
ömrü o qədər də uzun
çəkmədi.Sanki öz xoşbəxtliyinə
özünün nəzəri dəydi.
Kamil nədənsə daha əvvəlki kimi
mülayim, qayğıkeş deyildi.Rəftarı
dəyişmişdi.Bir az kobudlaşmış,
daha əsəbi olmuş, qısqanclığı da
artmışdı.Son günlərdəki
görüşlərində etdiyi dava-dalaşın,
mübahisənin səsinə küçədən
keçənlər də dönüb baxırdılar.Kiçik
mübahisəni davaya çevirən yenə
də Kamil oldu.Aytəni evdən
götürməyə gələndə də