Beləcə hər gecə evdəkilərin
hamsının yatdığına əmin olandan
sonra bütün günü sönülü olan
telefonunu (bu telefondan
evdəkilərin xəbəri olmadığı üçün
həmişə sönülü saxlamağa məcbur
idi) açıb Kamilə zəng edər,
demək olar səhərədək
danışardılar.Səhər açılandasa
məktəbli formasını geyinib,-çox
zaman heç yemək də yeməzdi-
məktəbə gedərdi.Kamil heç
olmasa gündüzlər dərsdən
gələndən sonra yatıb dincəlsə də,
Aytən gündüzlər ev işlərində,
qardaşına baxmaqda anasına
kömək etdiyi üçün yata
bilmirdi.Bu gecə zəngləri, daimi
yuxusuzluq, atasına görə keçirdiyi
sarsıntılar öz nəticəsini
göstərdi.Daha gecələr istəsə də
yata bilmirdi.Yuxu dərmanıyla
yata bilərdi ancaq.Hər gecə də
yuxu dərmanıyla yatmaq olmazdı
axı.Həm təhlükəli ola bilər, həm
də ki, daha ona dərmanlar da təsir
etmirdi.Yalnız yuxusuzluq
problemi deyil, həm də son
günlərdə tez-tez özündən getməsi
onun sağlamlığıyla bağlı başqa
problemlərinin olacağından da
xəbər verirdi.İlk müayinə zamanı
həkim sadəcə qan azlığının
olduğunu deyib guya
sakitləşdirmək istəmişdi
onları..Xəstəlik haqda düşünmək
istəmirdi.Onu yaşadan, həyata
bağlayan Kamil idi.O elə ən böyük
dərman idi Aytənçün.
Dərs ili sona çatmaq
üzrəydi.Aytən də məzun olurdu
bu il.Məktəbi qurtarmağa az
qalmış yenə elçilər bir-birinin
ardınca gəlirdilər.Atası hər birinə
eyni cavabı verib yola
salırdı:-“Hələ tezdir..Qızım hələ
oxumalıdır.”
Amma Aytən məzun olan ili ali
məktəbə qəbul ola bilmədi.Tələbə
olmaq arzusu puç oldu.Daha
doğrusu tələbə olardısa şəhərdə
sevgilisiylə rahat görüşmək arzusu
idi puç olan..
Yaxşı ki, bu gecələr vardı.Dərdinə
ortaq olan gecələr.Heç olmasa
sevgilisinin səsini eşidə
bilirdi.Niyə o hamı kimi həyat
sürə bilmir?Hamı kimi gündüz
deyil, ancaq gecələr danışmağa
məcbur idi sevgilisiylə?Başqaları
gecə yatıb dincələndə o oyaq
qalır..Daimi yuxusuzluq artiq
əsəblərini də pozub.
Bu gün rayondan qonaqları
gəlib.Onlar gələndə adətən
Aytəngildə gecələyir və çox gec
yatırlar.Artıq gecə saat