heç nə
soruşmadan onu qucaqladı,
yanında oturdu.İki rəfiqə heç nə
demədən bir-birinə sarılıb
ağladılar.Lamiyə öz dərdinə,
Aytənsə rəfiqəsini belə bitmiş bir
vəziyyətdə gördüyünə
görə..Ağlayıb sakitləşəndən sonra
Aytən ehmalca soruşdu:-
-Bəlkə başqa yerə
gedək.Yaxınlıqdakı kafedə
oturaq.Ora sakitçilikdi.Burda
gəlib-gedənlər bizə baxır.
-Necə istəyirsən.Gedək.
Kafedə də sükutu pozan Aytən
olur:-
-Hə, bacı (rəfiqəsinin bacısı
olmadığı üçün o Aytənə, Aytənsə
ona bəzən “Bacı” deyə müraciət
edirdilər), danış.
-Mən çox bədbəxtəm, Ayka.-
ağlamaqdan qızarıb şişmiş
gözlərilərindəki qəmli baxışlarla
Aytənə baxdı.
-Axı nə olub?Ürəyimi partlatma,
danışş.
-Sənə danışmışdım qrup
yoldaşımın məni sevdiyini..
-Hə, yadımdadı, danışmışdın.Elə
universitetə qəbul olan gündən
gözü səndəydi.Axır ki, bir gün də
saqqızını oğurlayıb səndən “Hə”
cavabını ala bildi.Sənsə naz
edirdin ona.Deyirdin ki nəsə
inanmırsan onun sənə sonadək
sadiq qala biləcəyinə.Bəs axırı nə
oldu?Mənim başımı Kamil elə
qatıb ki, heç səndən xəbər tuta
bilmirəm çoxdandır.
-Elə qorxduğum da başıma gəldi..
-Necə?Əvvəldən danış.Hamsını..
-İkinci kursa keçəndə,
imtahanlardan sonra heç özüm də
bilmirəm necə oldusa-bu sözləri
deyəndə başını aşağı dikdi.-
Şeytana uydum, onun aylardan
bəri təkidlə etdiyi təklifə razı
oldum.
-Yəniii?
-Biz birlikdə olduq.Həmin gündən
mən ona daha çox
bağlandım.Əvvəlkindən də çox
sevdim.Onunla nəfəs aldım.Bütün
beynim, qəlbim ona aid idi.Nə
evdəkilərlə, nə yaxınlarımla
maraqlana bilmirdim.Ancaq o idi
fikirlərimi məşğul edən, qəlbimə
hakim olan..
-Bəs o?O da eyni hissləri
yaşadımı?
-Yox.Elvin onun yanında böyük
günahım varmış kimi mənim
üzümə də baxmırdı heç
dərsdə.Qrup yoldaşlarımızın
yanında mənimlə danışmır,
görüşəndə də gizlin
görüşürdü.Sanki kimdənsə
gizlənir.Sanki mənimlə
görüşməyə məcbur edirdilər onu..
-Səni çox yaxşı başa düşürəm,
bacı.Kamil mənim tərəfimdə
dursa da, nişanlansaq da indi çox
dəyişib..Ehh.Allah ağlımızı