-Lamiyə, gəl bizə.Onsuz da evdə
təkəm.Gəl, rahat danışaq.
-Heç yerə getmək istəmirəm,
Aytən.Ayaqlarım tutulub elə
bil.Səni parkda gözləyirəm.İmkan
varsa gəl.Çox pisəm indi.
-Yaxşı, yarım saata
ordayam.Özünü ələ al.Ağlayıb
başqalarının da diqqətini cəlb
etmə.
-Çalışaram..
Bu qısa telefon söhbətindən heç
nə anlamasa da Aytən hiss etdi ki,
rəfiqəsinin başı bəladadır.Lamiyə
onların sinfinə 8-ci sinifdə
oxuyanda gəlmişdi.Onların
yaşadığı qəsəbəyə rayondan
köçmüşdülər.Çox saf, həm də
gözəl qız idi.9-cu sinifdə
oxuyanda Kamillə ilk
görüşlərindən bu günə qədər
Aytənin bütün sirlərini demək olar
ki, bilirdi.Yəni Kamillə bağlı hər
şeyi..Lamiyə çox anlayışlı olduğu
qədər də bir az qapalı idi.Özü,
problemləri haqda danışmağı
xoşlamazdı.Hətta ən yaxın
rəfiqəsini belə öz kədəri ilə
yükləmək istəmirdi.Bunu Aytən
bildiyi üçün heç vaxt onun üstünə
getməz, nəyisə məcburən
öyrənməyə çalışmazdı.İndi
görəsən nə olub ki, Lamiyə özü
ona böyük bir sirr açacaqmış kimi
zəng edib.Həm də çox həyəcanlı
idi.Aytən çox düşünmədən tez
evdən çıxdı.Elə ev
geyimindəcə.Onsuz da evdə
olanda da o baxımlı idi.Səliqəli,
təmiz və sadə geyinərdi.Lamiyəni
gözlətməməkçün taksiylə getməli
oldu.Lamiyəni parkda əlləri ilə
üzünü tutmuş-çox güman ki
ağlayırdı-görəndə ürəyi
sıxıldı.Həmişə başı dik, gülərüz,
təbəssümü üzündən əskik
olmayan, mehriban rəfiqəsini belə
aciz, sanki dünyanın sonu imiş
kimi çarəsiz görmək onu
sarsıtdı.Səbəb nə olursa-olsun
Lamiyə üzülməməliydi onun
fikrincə.Axı o öz kədərini
rəfiqəsilə bölüşəndə, ən böyük
problemi olduqda belə Lamiyə
onu elə tez sakitləşdirə bilirdi
ki.Öz təmkini, gələcəyə böyük
inamlı söhbətləriylə..Bəs indi
skamyada oturub göz yaşı axıdan,
bu çarəsiz qız kim idi?
Həqiqətənmi Lamiyə idi?Bəlkə
yaxınlarına nəsə olub?Rəhmətə
gedəni var?Yox, belə olsa bunu
elə telefonda da deyə bilərdi.Ya
da evlərindən zəng edərdi, daha
küçə telefonundan zəng edib
onunla burda niyə görüşmək
istəsin ki..
Lamiyəyə yaxınlaşıb