n ən vacib xəbəri, nəhayət
bu gün-ömrünün ən xoş günü
oldu..Marşrutda arxa oturacaqların
birində, pəncərə tərəfdə
oturdu.İstəmirdi gözlərindən
qeyri-ixtiyari axan yaşları kimsə
görsün.Sevincdən axan göz yaşları
olsa belə.Pəncərədən çölə
baxanda gözlərinə inanmadı.Əl-
ələ tutub parkda gəzən o cütlüyü
görəndə sanki cərəyan vurmuş
kimi oldu.Bu nədir?O yuxu
görürdü?Sarışın, toppuş qızın
əlindən bərk-bərk tutan Kamil idi,
ya ona elə gəldi?Əlbəttə o idi!
Əynindəki o qara zolaqlı mavi
köynəyi də elə Aytən bu
yaxınlarda-ad günündə
bağışlamışdı Kamilə.Gözü ilə
görməsəydi bütün dünya yığışıb
Kamilin ona xəyanət etdiyini
desəydi inanmayacaqdı yenə.Axır
ki, öz gözüylə gördü.Sənə olunan
xəyanəti öz gözünlə görmək nə
pis şeymiş, ilahi?Xəyanətin bu
qədər acı olduğunu indi bildi.Axı
ilk dəfəydi dadırdı bu zəhərdən də
acı xəyanəti..Kaş gözləri kor
olaydı.Kaş bu avtobus bir az əvvəl
qəzaya düşəydi.O öləydi, amma
görməzdi bu mənzərəni..”Mən
səninçün nələr etmədim?
Nələrdən keçmədim?Sağlamlığımı
itirdim.Atamın nifrətini
qazandım.Bunun üçünmü?Bunun
üçünmü?Yox, bu artıq səbr
kasamı daşdıran son damla
oldu.Daha bitdi..Mənim kimi
sevgimiz də bitdi.Bitdiii..”
Bayaqkı sevinc göz yaşları
qurumamış onu acı göz yaşları
əvəz etdi..Həm də bərkdən,
hönkürtüylə ağlayıb ürəyini
boşaltdı.
Evə gələn kimi otağına
keçdi.Yuxu dərmanı atıb yatağına
uzandı.Bəlkə bir az yata bilsə
sakitləşərdi.Sakit başla daha
düzgün qərar qəbul edə bilər.Az
sonra yuxuya getdi.Bir neçə saat
sonra oyandı.Evdəkilər
Dilarəgildən hələ də
qayıtmamışdılar.Evdəki
səssizlikdən hiss olunurdu.Yenə
tək idi...Yatsa da heç nə
dəyişmədi.Bayaqkından da pis
idi.Xatırladıqca əhvalı anbaan
pisləşirdi.Sanki qanı donmuşdu
damarlarında.Nəfəsi ağırlaşır,
çətinliklə gedib-gəlirdi.Ürəyi
dəhşət sıxılır, az qala ağlını
itirmək üzrəydi.Gah öz-özünə dəli
kimi gülür, gah ağlayırdı.Axşam
atası işdən qayıdanda Dilarəgilə
səhərdən qonaq gedən anasıyla
qardaşını da gətirdi.Hamının