a baxmayaraq
məcbur edən səbəb də daha
gözündə deyildi.Bu da onu
fikrdindən döndərmədi.Onun
böyük sevgisi belə adi sonluqla
başa çatdı..
Daha onun öz arzusu, onu həyata
bağlayan bir istəyi
qalmamışdı.Qoy bundan sonrakı
taleyini valideynləri həll etsinlər.-
İndi blə düşünürdü..
...Bütün baş verənlər Aytəni çox
dəyişdi.Bədbinləşmişdi.Daha qapalı
olmuşdu.Evdən bayıra çıxmağa da
həvəsi yox idi.Nə bacısı Dilarəgilə
gedər, nə rəfiqəsi Lamiyə ilə
gəzməyə çıxardı.Anasına ev
işlərində kömək edər, boş
vaxtındasa balaca Elçinlə oynayıb
başını qatmağa çalışardı.
Beləliklə bir il keçdi.Yavaş-yavaş
özünə gəlməyə başlayırdı.Yaxşı
ki, Lamiyə var idi.Bircə o təsir
edə bilirdi ona.Lamiyə ilə axırıncı
söhbəti çox mütəəsir etmişdi
onu.Həmin söhbətdən sonra
özünə söz verdi ki, yaşamaq,
xoşbəxt olmaqçün mübarizə
aparacaq, dirənəcək, eynən
rəfiqəsi kimi.Aytəni gəzməyə
çıxara bilməyən Lamiyə həmin
gün özü gəlmişdi Aytəngilə.Çox
sevincli, bir az da həyəcanlı
görünürdü.Görünür yenə mühüm
və xoş bir xəbərlə gəlib
yenə.Söhbətə hardan
başlayacağınısa bilmirdi-
gözlərindən görünürdü.Əvvəlcə
Aytəndən hal-əhval tutmaq
istədi.Axı çoxdandır
görüşmürdülər.Gələn kimi onun
halını soruşmadan ancaq özü
haqda danışmaq yaxşı çıxmazdı.
-Şükr, gözümə yaxşı dəyirsən
bacı.Telefonda danışsaq, tez-tez
zəng zəngləşsək də görüşməyin,
üzbəüz danışmanın yeri
başqadır.Hər dəfə zəng edəndə,
halını soruşanda “Yaxşıyam, bacı,
narahat olma” desən də səsindən
hiss olunurdu heç də yaxşı
deyilsən.Amma indi deyəsən bir
dəyişiklik var, üzün gülür daha..
-Əsəblərimi müalicə etdirdim bir
müddət.Psixoloqla da əlaqə
saxlayıram hələ də.Tapşırdı ki,
evə qapanıb qalmayım.Bu daha pis
təsir edər.Hər şeyi unutmaq
istəyirəmsə mütləq insanlar
arasında olmalı, tez-tez gəzintilər
etməli, kiçik də olsa dəyişikliklər
etməliyəm həyatımda.Və bunu
özüm etməliyəm.”Özün-özünü
sağaltmağa çalış” tapşırdı
mənə.Hərdən vaxt tapanda kitab
oxuyuram.Elə öz
dərsliklərimi.Axırıncı iki ili