yaxşı
oxuya bilmədim.Bir yandan qaqaşa
başımız qarışdı, bir yandan da
fikrim Kamildə, onunla
görüşlərimizdə qaldı.Sevgiylə dərs
bir yerdə alınmır.Şagird hara,
sevmək hara?
-Aaa, nə yaxşı?Demək nəyəsə
marağın yaranıb.Bu yaxşı
haldı.İnsanda maraq, istək olanda
onda ümid də yaranır.Ümid varsa
yaşamaq həvəsi də artacaq.Amma
adi maraq üçün deyil, ali məktəbə
qəbul məqsədilə oxu.Sən axı
sinfimizdə hamımızdan yaxşı
oxuyardın.Səndən pis oxuyanlar,
orta qiymətlərlə məktəbi
bitirənlər bu gün tələbəykən sən
niyə ali təhsil almayasan ki?
-Ehh, üç il keçib.Bundan sonra
hazırlaşsam da inanmıram qəbul
olam.
-Belə inamsız olma.Hazırlaşmana
bir il də bəs edər.
-Atam da sən deyənləri
deyir.Hazırlıq kursuna yazılmamı
təkid edir.Bilmirəm, tərəddüd
edirəm hələ.Qorxuram bu dəfə də
qəbul ola bilməyəm.Onun
ümidlərini qıram.Daha onu məyus
etmək istəmirəm.
-Nahaq yerə qorxursan.Sən axı
həmişə cəsarətli olmusan.Özünə
güvən.”Bir işi başlamaq-onun
yarısını etməkdir”-bu sözü deyən
sən deyildin,Belə inamsız olma.Ən
azından bir cəhd etmiş olarsan.
-Yaxşı, fikirləşərəm.Sən indi
özündən danış.Nə var, nə yox?
Hiss edirəm mənə xeyir xəbər
verməyə hazırlaşırsan.Hə, düz
tapdım?
-Həmişəki kimi düz tapdın.Səni
toyuma dəvət etməyə
gəldim.Seymurla evlənməyə
qərar verdik.
-....-Aytən susdu, dərhal cavab
verə bilmədi.Bilmədi bu xəbərə
sevinsin, ya kədərlənsin.Düzdür
bacı qədər sevdiyi rəfiqəsinin bu
xoş gününə sevinməyə
bilməzdi.Amma onu
kədərləndirənsə Lamiyənin
sonrakı taleyi haqda olan
narahatlığı idi.Seymur onun
keçmişini, “səhvini” bilirmi?Bilsə
qəbul edəcəkmi?Bunu özündən
soruşmağa çəkindi.Qəlbinə
dəymək istəmədi.Lamiyə onun bir
qədər fikrə getdiyini, dediyi
xəbərə dərhal reaksiya
vermədiyini görüb rəfiqəsinin
fikirlərini oxuyurmuş kimi davam
etdi:
-Seymurla əvvəl dost kimi
görüşürdük.Necə də olsa üç il bir
sinifdə oxumuşuq.Bir ildir bir
yerdəyik.Onunla hər günkü
görüşlərimiz, gün ərzində saysız
zənglərimiz məni ona bağladı,
məndə