Lamiyənin başına gələnlərdən
sonra onun əhvalını açmaq üçün
arada, vaxt tapan kimi zəngləşib
görüşər, birlikdə vaxt
keçirərdilər.Zaman hər dərdin
dərmanıdır, həqiqətən
də.Lamiyənin bir az əvvəlki acıları
artıq geridə qalmışdı.Növbəti
görüşlərin biri idi.Lamiyə özünü
qəribə aparır, sözlü adama
oxşayırdı.Üzdə danışıb gülsə də
gözlərində tərəddüdlə kədər
qarışıq bir ifadə vardı.Sanki həyatı
indi demək istədiyi sözdən, daha
doğrusu bacı qədər sevdiyi
rəfiqəsinin o sözə, Lamiyənin
qərarına göstərəcəyi reaksiyadan
asılı idi.Amma bilmirdi necə
desin.Aytən onu özü kimi tanıdığı
üçün sözə özü başladı:
-Hə, bacı, eşidirəm səni.
-Nə deyim axı?
-Demək istədiyin
sözü.Ürəyindəkini.
-Sən hardan bilirsən ki, ürəyimdə
nə var?Ürəyimə girmisən?-gülə-
gülə dedi.
-Gözlərin danışır da, səndən
xəbərsiz.Hə, tez danış görüm, nə
baş verir?Ürəyimi partlatma.
-Mənimlə eyni ildə,- biz 8-ci
sinifdə oxuyanda,-amma məndən
sonra sinfimizə bir oğlan gəldi ha,
yadındadır?
-Əlbəttə.Seymuru demirsən?Nə
olub ki?
-Sən demə o da bizim
universitetdə oxuyurmuş.
-Necə?Bəs sən bu neçə ildə
görməmişdin onu?
-Əvvəldən bizdə
oxumayıb.Universitetimizin rayon
filialından bu il köçürməylə
gəlib.Başqa fakültədə
oxuyur.Amma eyni
korpusdayıq.Demək olar hər gün
görüşürük.
-Görüşürsüz?
-Yəni demək istədim ki, hər gün
rastlaşırıq.Bir-birimizi görürük.
-Ondan danışanda gözlərin niyə
belə gülür, qız?-Aytən gülə-gülə
soruşdu.
-Yadındadır son zəng günü?
Həmin gün mənə qəlbini
açdı.Mənsə ona “Yox” dedim.
-Hə, yadımdadır.Son zəng günü
hamı deyib-gülür, o isə qəmgin
baxışlarla səni süzür, bir kənarda
təkcə dayanıb bizə baxırdı.Niyə
qəlbini qırdın ki onun?Heç olmasa
qəti fikrini həmin gün
deməzdin.Bir dəfəlik “Yox” deyib
qəlbini qırmayaydın gərək.Səndən
çıxmayan iş.Axı sən kimsəni
incitməzdin.”Yox” cavabını ona
başqa zaman deyə bilməzdin?
-Ehh, nə bilim ee.Fikirləşdim ki,
boş ümid verməkdənsə birdəfəlik
düzünü deyim.İmtahan qabağı
idi.Ümidlənər, bütün gün