idi...
Bayırda bərk külək başlamışdı.
İşdən yorğun gəlib yatan Ceyhun,
bərk səsə yuxudan dik atıldı.
Külək, açıq qalan pəncərəni çırpıb,
çiling-çiling etmişdi. İlahənin
isməti kimi...
***
İlahə yuxudan ayılıb gözlərini
ovxaladı, gözünü açanda elə bildi
yuxudadı. Bu otaq onların evi
deyildi, bu geniş taxt da onun
çarpayısı deyil. "Mən
hardayam?"-yatağından dik
qalxıb, yerində oturdu. Özünü
paltarsız görüb, döşəkağı ilə üryan
bədənini örtdü. Başı ağrıyırdı.
Əlini atıb stulun üstünə atılmış
paltarını götürmək üçün ayağa
duranda, al rəngə boyanmış yatağı
görüb dəhşətlə dünən olanları
xatırlamağa çalışdı. İki əli ilə
saçlarını tutub yerə çökdü. "Bu nə
işdi mən düşdüm?!"- gözünün
yaşını sel kimi axıtdı. Yastığın
üstündə kağız vardı. "Mələyim,
mən dükana düşdüm, indi
gəlirəm" .Kağızı hirslə bürmələyib
yerə atdı: "Lənətə gələsən! "Cəld
əynini geyinib, çantasını da
götürüb, özünü evdən bayıra atdı.
Evlərinin qapısını titrək əlləri ilə
açıb, özünü içəri saldı. Atası evdə
olmadığından bərkdən, hönkürtü
ilə ağlayıb içini boşaltdı. Otaqdan
asılmış, anasının böyüdülmüş şəkli
önündə diz çökdü: "Ana, anacan,
mən nə etdim ?Bağışla qurban
olum. Bəlkə də sən yanımda
olsaydın belə olmazdı ana".
***
Aralarında olan bu münasibətdən
sonra, İlahə Altayı görmək belə
istəmirdi. Dünyanın işinə bax,
həmişə belə yelbeyin qızlara
gülürdü, indi özü onların gününə
güşdü. Necə oldu belə ağılsızlıq
etdi? Özünə inanmırdı.Lap
uşaqlıqdan,nənəsi hər dəfə onunla
görüşəndə bir qıza lazım olan
ədəb qaydalarını ona öyrədirdi.
Artıq beyninə həkk etmişdi ki, qız
ismətini toy gününə kimi qoruyub
saxlamalıdı. Ancaq İlahə nə etdi?
Əlbəttə, Altayda da az günah yox
idi. İlahənin ona olan etibarından
istifadə etmişdi.
Altay vəziyyətdən çıxış yolu tapa
bildi, çünki artıq vərdiş idi.
İncitdiyi qadınların könlünü almaq
üçün kifayət qədər söz ehtiyatı
vardı. Lazım gələndə yazıq sifət
çıxardıb, gözündən 1-2 damla yaş
axıtmağı da çox gözəl bacarırdı.
İndi