i də bildiyi bütün fəndləri işə
salıb özünü ona bağışlatdı. Ürəyi
çox yumşaq olan İlahə onu
bağışladı. Artıq Altayın evində
sonu yataqda bitən, dörd görüşləri
olmuşdu...
***
Yenə güzgünün qarşısında durub
özünə sığal verirdi. Hamamlanıb
çıxmışdı, üzünü qırxıb ətirlənirdi.
Telefonu zəng çaldı. Keçən il
Antaliyada tanış olduğu qız idi,
dünən də zəng etmişdi. Altayın
yanına qonaq gəlirdi Rusiyaya,
özü dəvət etmişdi. Ona görə təcili
qayıtmalı idi.
Qızın yad ölkədə tək qalmasına
necə razı ola bilərdi? Bir halda ki,
özü dəvət edib. Güzgüdə diqqətlə
özünə baxdı.
Güzgüdəki Altay dilləndi: "Sən
düz eləmirsən. İnsanların həyatı
ilə oynamaq olmaz. Bəsdi artıq,
dayan! Atanın yolu ilə getməyə
məcbur deyilsən.Möhkəm iradəli
ol, nəfsinə qalib gəl. Bəsdi yalan
danışıb hamını, ilk əvvəl özünü
aldatdın. Bir gün o yalanların
içində özünü də itirəcəksən.İblisə
vəkillik etdiyin bəsdi!İlahəni də o
birilərin gününə qoyma,heç
olmasa onu bədbəxt etmə! "Altay
qaşlarını düyünləyib, hirsə
yumruğunu güzgüyə vurdu.İlahə
yadına düşəndə tutuldu, qanı
qaraldı.Özünə yazığı gəlirdi
hərdən. Çünki, insanların həyatları
ilə oynadıqca özü də oyuncağa
dönürdü. Əsl simasını itirirdi.
Hərdən özünə elə nifrət edirdi
ki... Tək özünə deyil. Ailəsinə,
atasına,bütün insanlara... Özünün
belə böyüməsində onları daha çox
günahlandırırdı. Atası ömrü boyu
kef dalınca, eyş-işrət dalınca
qaçmışdı,anası da atasının
dalınca.Hər vasitə ilə onu güdüb,
əməllərini aşkara çıxartmaq,sonra
bunun hesabını soruşmaq və s. və
ilaxır.Bitib tükənməyən
mübahisələr,dava-
dalaş,söyüşlər...Düz yolu ona
göstərmək üçün, vaxtları
olmamışdı .Özü də qarşısında
açılan saysız-hesabsız yolların
önündə, çaşıb qalmışdı.Düz yolu
tapa bilmirdi, bəlkə də axtarmaq
istəmirdi.Əyri yollar daha
cəlbedici görünürdü. Düzdür,
bəzən əməllərinin düz olmadığını
üzünə deyən adam çıxırdı
qarşısına. Məsələn, əmisi oğlu Faiq
kimi. O,nəsihət etdikcə, "Haqlısan
"-deyib, susurdu.Peşman olmuş
kimi