İlahə ayağa durmaq istərkən uşaq
kimi səndirlədi. Az qaldı yıxılsın,
Altay tez belindən tutdu:
-Nə olub İlahəm?-güldü. İlahəni
özünə sıxıb alnını-alnına söykədi.
İlahə bu təmasdan, bu yaxınlıqdan
özünü itirdi, dartındı:
-Evə getməliyəm mən, artıq gec
oldu.
-Belə yaş donla hara gedirsən
ilahəm? Donunu qurut sonra get.
Həm də niyə tələsirsən? Dünən
atanın rayona toya gedəcəyini
söyləmişdin.Gəl sənə quru geyim
verim.
İlahəni yan otağa apardı. Şifonerin
qapısını açıb, onunla bu evdə
olmuş qızlardan qalan bir xalat
çıxartdı. Ağ atlasdan olan xalat
çox qısa idi. İlahə narazılıqla
Altayın əlində tutduğu xalata
baxdı:
-Yox mən bunu geyinə bilmərəm,
istəmirəm-Altay axtarıb bir az
uzununu tapdı.
-Yaxşı bunu geyin, narahat olma
İlahəm, elə bil öz evindi, mən
çıxıram.
İlahənin atrıq sərxoş olduğu aydın
hiss olunurdu, göz qapaqlarını
güclə açırdı. Ayaq üstə dayana
bilməyib, otaqda olan taxtın
kənarına oturdu. Əli ilə donunun
arxadan bağlanan ilgəyini açmaq
istəsə də, heç cür aça bilmirdi.
Hər dəfəsində əli boşa çıxırdı,
cəhdləri uğursuz alınırdı. Çarəsiz
halda çarpayıya yıxıldı. Ayaq üstə
dura bilmirdi, başı hərlənirdi. Qapı
döyüldü:
-İlahəm, nə gec oldun, gülüm.
-İindii gəəlirəəm...
Açıq qapıdan Altay göründü.
Otağa daxil oldu:
-Yox, belə yatmaq olmaz, yaş
paltarla xəstələnərsən.
İlahəyə ayağa durmaqda kömək
etdi. Əlini paltarın ilgəyinə apardı.
İlahə:
-Sən dayan, özüm...-desə də
özünü idarə edə bilmirdi. Altay
əlini ilgəyə uzatdı. Don İlahənin
əynindən sürüşüb, ayağının altına
düşdü. Altay qollarının arasında bir
dünya gözəllik tutmuşdu. Od kimi
yanan dodaqlarını, onun boyun-
boğazında, sinəsində gəzdirdi.
İlahə:
-Dayan, nə edirsən? -deyib ,onun
qollarından qurtulmaq istəsə də bu
nəvazişdən heysiz olmuşdu.
Altayın kəpənək toxunuşuna
oxşayan yumşaq öpüşlərini,
bədəninin hər yerində hiss etdi.
Altay onu qucağına alıb çarpayıya
uzatdı. İlahə artıq özünü hiss
etmirdi, sanki bütün bədəni Altaya
məxsus