Eldarı və körpəsini yatızdırdıqdan
sonra bütün gecəni gözünə yuxu
getmədi.Gözünü yumub yatmaq,
sakitləşmək istəsə də xəyalında
yenə keçmiş, unutmaq istədiyi
hadisələr canlanırdı..
...Bütün gənc qızlar kimi onun da
iki ən böyük arzusu vardı.Tələbə
olmaq və sevdiyi insanla ilə ailə
həyatı..Kamildən ayrılandan sonra
yeni sevgi haqda düşünmək belə
istəmirdi.Kamil onun bütün
ümidlərini qırmışdı.Sevməkdən
qorxurdu daha..Nişanı qaytarandan
sonra hazırlıq kursuna getməsi
haqda atasının təklifi ürəyincə
olmuşdu.Bir yandan da Lamiyənin
onda yeni arzular yaratması,
ümidini artırması..Təssüf ki, bu
sevincin də ömrü uzun
çəkmədi.Həmişəki kimi bu dəfə
də atası sözünü tutmadı.Əvvəlki
kimi onu sıxışdırmasa da təhsil
almasına mane oldu.Süleymanın
fikrincə-nə qədər o yaşayır, onun
ailəsindən olan qadın
işləməyəcək.Əgər qadın
işləməyəcəksə onun ali təhsil
almasının elə də əhəmiyyəti
yoxdur.Böyük bacısı Nəzakəti də
oxutmadı heç.Məktəbi bitirən kimi
dostunun oğluyla nişanladı.Bir il
sonra da toyunu etdi.Bununla da
guya atalıq borcunu yerinə
yetirmiş oldu.Bu köhnə fikirli
insanın aləmində ancaq kişi
yolunda yanmalıdır “yaşıl
işıqlar”.Kişi istədiyini edə bilər-
evə gec gələ bilər, oxuya bilər,
işləyə bilər, səyahət edə, əylənə
bilər.Ali təhsil də kişi üçün
vacibdir, qadın üçün yox..Anası isə
başqa cür düşünürdü.Süleymana
ərə gələndə hələ həyatı dərk
etmirdi.On beş yaşı vardı.Həm də
Süleyman ondan düz 14 yaş
böyük idi.Zorla ərə vermişdilər
onu.Otuz ilə yaxın bir yastığa baş
qoysalar da hələ öyrəşə
bilməmişdi ərinə.Qəbul edə
bilmirdi hələ də onun
xarakterini.Buna baxmayaraq ona
qarşı çıxmır, hər sözünə, qərarına
tabe olmağa məcbur idi.Qızlarına
qarşı olan haqsızlıqları görəndsə
gizlinə çəkilib için-için ağlayıb
ürəyini boşaldar, üzdə isə qızlarını
sakitləşirməyə çalışardı.İstəmirdi
onlar atasına qarşı çıxa, ya
hörmətsizlik edə..Yaxşı ki,
Nəzakət heç olmasa ərə gedəndən
sonra təhsilini davam etdirə
bildi.Əri Ceyhunu