ə xalası kimi bızənib-düzənirlər
bayaqdan.Atası bərbərə aparıb
onları.İndi gələrlər.Otur, bir çay
süzüm, içək..Allah səndən razı
olsun, Ayka.Elə bil ürəyimizi
oxudun lap.
-Niyə, nə olub ki?
-Elə biz də Ceyhunla özümüzə
vaxt ayırmaq istəyirdik
çoxdandır.Keçən həftə toyumuzun
ildönümü idi.İş gününə düşdüyü
üçün bir yerə çıxa bilmədik.
-Bəs həftəsonu niyə çıxmadız?
Mənə niyə demədiz?
-Mən demək istəyirdim.Ceyhun
razılaşmadı.Deyir:-“Ayıbdır ,Aytənə
qıymıram.Həftənin beş günü
uşaqlara baxır.O da dincəlməlidi,
ya yox?Ağ eləməyək daha.”
-Ehh, əksinə.Mənə çox xoşdur
Kənangillə vaxt keçirmək.Xalası
qurban onlara.Onlar olmasa
fikirdən qocalardım bəlkə də...
Bacılar söhbət edincə vaxt
keçdi.Ceyhunla uşaqlar da artıq
gəlmişdilər.
Aytən nə qədər etiraz etsə də,
Nəzakət ona qulaq asmadı,-
uşaqların xərcliyini zorla da olsa
verdi.Öz uşaqlarını tanıyırdı
axı.Bilirdi ki, harda şirniyyat
görsələr istəyəcəklər.Şirniyat
“xəstə”si idilər.Səhər saat 11-dən
başlayan bu gəzinti axşamadək
davam etdi.Gəzib yorulandan
sonra bulvara gəldilər.Hava
qaralmaq üzrəydi.Uşaqları bulvara
gətirməkdə Aytənin məqsədi
vaxtı bir az da uzatmaq
idi.Nəzakətin zəngini
gözləyirdi.Onlar evə qayıdanda
Aytənə zəng edib xəbər
verəcəkdilər.Uşaqlar gəzməkdən
yorulmuşdular.Gözləri də
yumulurdu az qala.”Gəlin bir
skamyada oturub dincələk, sonra
gedərik.İndi yeriyə bilmirəm,
ayaqlarım çox ağrıyır.” –deyib
uşaqları bir təhər dilə tuta
bildi.Oturmaq üçün buranı
seçdiyinə elə peşman oldu
ki..Kamillə ən xoş günləri burda
keçmişdi.Heç vaxt unudulmayacaq
ilk görüşləri..İlk öpüşü..İlk
hədiyyəni də Sevgililər günündə
elə burdaca vermişdi ona
Kamil.Ehh..Yox, o ayrılmalarına
qətiyyən peşman deyil.Bir neçə
acı xatirəni yada salmaq kifayət
edər ki, bu xoş xatirələr,
qəlbindəki keçici həsrət hissi
qəzəblə əvəz olunsun.Kamil ilk
dəfə, elə burada, camaatın gözü
qarşısında onu vurmadımı?
Həyatına nifrət etdi o
gün..Bulvarda gəişən cütlüklərdən
bir neçəsinin ona