r yerdə idilər.Bir
günü belə ayrı keçməmişdi
onların.İndisə uzun bir ili ayrı
qalacaqdılar.Ayrılıq özü də
sevgililər üçün bir
sınaqdır.Sevginin “gücünü”
yoxlamaq üçün..Bu sınaqdan çıxa
bilmədi Sevda.Onu gözləmədi.Pul
verib hərbi xidmətdən yayınan
qonşu oğlana qoşulub qaçdı...
Bitmiş siqaretini təzəsi ilə əvəz
etmək istədi.Ciblərini axtardı,
tapmadı.Yan-yörəsinə baxdı ki,
görsün yaxınlıqda siqaret satan
varmı?Yana çevriləndə birdən
gözü Aytənə sataşdı.Onun diqqəti
cəlb edən Aytənin bir az kədərli,
bir az da yorğun görünüşü
idi.19-20 yaşlı bu gənc qızın
gözlərində dünya boyda bir kədər,
üzündə bir ömrün, uzun illərin
yorğunluğu vardı sanki.Amma nə
kədər, nə yorğunluq onun
gözəlliyini əskiltmirdi.Əksinə,
daha qeyri-adi bir çəkicilik vardı
onda.Gözlərini qızdan çəkə
bilmirdi.Siqaret almağı da
unutdu.O qədər diqqətlə baxırdı
ki, Aytən də bu baxışları hiss
etdi.Bir anlıq baxışları
toqquşdu.Eldarın,-bu yaraşıqlı
gəncin israrlı baxışlarından bir az
narahat oldu.Uşaqları oyandırdı ki,
başını qarışdırsın.Aytənin yanında
oturmuş iki uşağı indi görən
Eldarın qanı qaraldı.Elə bildi Aytən
o uşaqların anasıdır.Ürəyindən
istər-istəməz bu sözlər
keçdi:-“Allah xoşbəxt eləsin...”Elə
bu vaxt Aytənin mobil telefonuna
gələn zəng səsi hər ikisini
xəyaldan ayırdı.Zəng eən Nəzakət
idi.Onların harda olduqlarını
soruşurdu.Artıq evə
gəlmişdilər.Gözləməkdən bezən
uşaqlar darıxmağa
başlamışdılar.Yenə suallar
başlandı:
-Xala, kim idi zəng edən?
-Xala, evə gedirik?
-Hə, uşaqlar, evə gedirik.Ana idi
zəng edən.Bizi evdə gözləyir.
-Xala, sən də bizdə qalacaqsan?
-Aha...
-Xala, sabah da gəzməyə gələrik?
-Bilmirəm, baxarıq.
Onlar danışa-danışa, uşaqlar sual
verə-verə bulvardan çıxdılar.
Eldarsa hələ də yerindən
qalxmamışdı.Sevdalı xatirələrini
burda “dəfn edib”
rahatlanmışdı.Bir yandan da bu
qeyri-adi görünüşlü, gözəllər
gözəli Aytənlə rastlaşması, onu
sanki ovsunlayıb getməsi..”Bu
xəyal idi, ya həqiqət?Əsas odur ki,
o bu uşaqların