...Eldarla görüşdüyü ilk günləri
xatırladıqca gözlərindən yaş
damlaları süzülməyə başladı.Hər
dəfə görüşdən qayıdanda öz-
özünə deyirdi:-“Kaş heç Kamillə
tanış olmayaydım.Onunla yaxınlıq
etməyəydim.Özümü ancaq Eldara
saxlayaydım.O bir
Mələkdir.Allahıma çox şükür onu
mənim qarşıma çıxarıb.”Eldarı
aldatmağı vicdanına
sığışdırmırdı.O da Lamiyə kimi
hər şeyi açıb demək,
yüngülləşmək istəyirdi.Həm də
ona maraqlıydı-görəsən o da
Seymur kimi Aytəni olduğu kimi
qəbul edəcəkdimi?Sevgisini
bununla sübut edə
biləcəkdimi?...Axı hardan biləydi
baş verən hadisələr elə sürətlə
inkişaf edəcək, özü də istəmədən
canından çox sevdiyi insanı
aldatmağa məcbur olacaq.Aytəni
də qınamaq olmazdı.Onun yerində
kim olsa bəlkə də belə
edərdi.Eldarla görüşdüyü və
nişanlandığı müddətdə-artıq iki il
keçmişdi-Lamiyə ailə qurmuş, ana
olmuşdu.Bir yaş yarımlıq qızı da
vardı.İki il əvvəlki Lamiyədən bir
əsər qalmamışdı.Yanaqlarından
qan daman Lamiyənin üzü solmuş,
çox arıqlamışdı.İlk dəfə rəfiqəsini
bu vəziyyədə görən Aytən çox
üzülmüşdü.Birdən-birə ağlına
gələn qara fikirlərdən özü də
qorxdu.Elə bilmişdi ki, Lamiyənin
“pis xəstəliyi” var.Həmin görüşdə
səbəbini öyrənməyə fürsəti
olmadı.Seymur da yanında idi.Bir
neçə gün sonra qızını parkda
gəzdirmək üçün evdən çıxanda
Lamiyə Aytənə zəng
etdi.Görüşdülər.Yalnız onda əsl
səbəbi öyrənə bildi.Həmişəki kimi
sözə bir az uzaqdan başladılar:
-Lamiyə, nə qəşəng qızın
var.Allah saxlasın.Necə də sənə
oxşayır.
-Çox sağ ol, canım.Sənin üçün də
olsun.-Gülümsəməyə çalışsa da
alınmadı, yenə kədərli idi.
-Bəs bu qəşəng qıza bir qaqaş
gətirmək haqda hələ
fikirləşmirsiz?-Suallarıyla
rəfiqəsinin fikrini dağıtmaq istədi.
-Eh..Kaş ki, heç bu da olmayaydı-
ah çəkərək dedi.
-O nə sözdür, bacı?Səndən heç
gözləməzdim.Allahın verdiyi paya
şükr etmək əvəzinə bu nə sözdür
deyirsən?İllərlə uşaq payı
gözləyənlər, ana olmağa həsrət
qalanlar var.Naşükür olma,-ərklə
Lamiyəni danladı.
-Sən heç nə