r gün
üzləşdiyi insanları deyil, onları ilk
dəfə görürmüş kimi, bir filmi seyr
edirmiş kimi baxırdı onlara.Sanki
pəncərənin şüşəsi televizorun
ekranı, pəncərədən gördüyü
insanlarsa aktyorlardır.Şekspirin
sözünü xatırladı:-“Həyat bir
səhnə, insanlar aktyordurlar.Hər
kəs bu həyatda öz rolunu
oynayır..”Görəsən o özü hansı
rolda çıxış edir?İndiyədək
yaşadığı bu illərdə o öz həyatının
müsbət qəhrəmanı olub, ya..?Bu
fikirlərdən onu sürücünün səsi
ayırdı.O bu dayanacağın sonuncu
olduğunu elan edib və avtobusdakı
sərnişinlərdən düşmələrini xahiş
edirdi.Avtobusda cəmi iki sərnişin
qalmışdı.Biri Aytən, o biri..Bayaq
dayanacaqda ona yaxınlaşmaq
istəyib sonra fikrini dəyişən
naməlum gənc...
Avtobusdan əvvəlcə Aytən
düşdü.Bayaq, sürücü onlardan
enməsini xahiş edəndə özündən
başqa daha neçə nəfərin
avtobusda olduğunu bilmək
marağıyla arxaya çevriləndə bu
gənci görsə də əhəmiyyət
vermədi.
Evlərinə çatmağa az
qalmışdı.Amma evə çıxmadan
əvvəl həyətdəki mağazaya
girdi.Adəti üzrə evə bir az
şirniyyat almaq
istədi.Qaynanasının xoşladığı
peçenyelərdən, ev üçün lazım
olan bir-iki ərzaq alıb çıxmaq
istəyəndə bayaqdan onu izləyən
adam qarşısını kəsdi.Yana çəkilib
yol vermək istəsə də adam
keçmədi.O özü yolunu dəyişib
getmək istəyəndə arxadan tanış
səs eşitdi:
-Şair demişkən, Bir salama
dəymədi?
-Anlamadım.Kimsiniz?-Geri
çevrilib diqqətlə ona baxdı.
-Bir zaman canın, həyatın idim...
-Kamil, sənsən?-Yalnız eynəyini
çıxarandan sonra bu qəribə
görünüşlü gənci tanıya
bildi.Əslində heç gəncliyindən bir
əsər də qalmamışdı.Yaşı heç otuza
çatmasa da üzündəki əzginlik,
səliqəsiz saqqalı, dağınıq görkəmi
onu daha yaşlı göstərirdi.Bir sözlə
bir zaman qızların “dərdindən
divanə” olduğu Kamil hara, bu
adam hara?
Ayrılıqları beş ildən çox
olardı.Kamildən onun xəyanətinə
və qaba rəftarına görə ayrılsa da
onu heç vaxt nifrətlə
xatırlamamışdı.Necə də olsa
sevmişdi axı..Həyatının ilk kişisi,
ilk məhəbbəti olmuşdu.O xatirələr
də artıq