..Toyundan bir neçə ay sonra
atası qəfil vəfat etdi.Əvvəllər də
ürək ağrsından şikayətlənib, son
günlərdə tez-tez dərmanlar qəbul
etsə də zahirən xəstə kimi
görünmürdü.Son günədək işə də
gedib gəldi.Atasının ölümündə
onu daha çox təsirləndirən vəfat
etdiyi günədək onunla bağlı xoş
xatirələrinin az olması idi.Adətən
insanın yaxın adamı dünyasını
dəyişəndə o daha çox həmin
şəxslə bağlı ən xoş günlərini
xatırlayar və bu xatirələr onu
daha çox yandırar.Elə bu yanğıyla
da günlərlə ağlayıb ürəyini
boşaltmağa çalışar.Aytən də
günlərlə ağladı.Amma xoş
xatirələrə görə deyil.Əksinə nə
qədər düşünsə də kədərli
xatirələrin daha çox olduğunu
yada saldığı üçün..Ata sevgisini
ondan əsirgədiyi üçün..Aytəni indi
daha çox yandıran bu
idi..Süleymanın ölümündən sonra
Gülnaz da şəhərə, qızlarına yaxın
bir yerə köçdü. Həm qızlarına
yaxın olmaq, həm də bir neçə
ildən sonra Elçin tələbə olarsa
universitetə gedib-gəlmək ona
daha asan olsun deyə şəhərə
köçməyi hələ ərinin sağlığında
arzulayırdı.
Hər şey öz qaydasında idi. İndiki
xoşbəxtliyi ata evində görmədiyi
xoş günlərin əvəzinə də, hələ
bundan sonrakı həyatına-
qocalığına da bəs edərdi.Onu öz
qızlarından ayırmayan qaynanayla
qaynata (onlara “Ana” və “Ata”
deyə müraciət edirdi), bacı qədər
sevən baldızı, canından,
həyatından çox sevən əri, gül kimi
balası Pərvin,-daha ona nə
lazımdır bu həyatda?Hərdən özü
də qorxurdu bu
xoşbəxtliyindən.”Xoşbəxtlik daimi
olmur.Ya da tam olmur.Ya nə
zamansa bir bədbəxtlik baş
verəcək, ya da ayrılıq..Allahım,
sən özün qoru bizi.”
Hələ nişanlı olanda Eldar ona
təhsilini davam etdirməsinə
kömək edəcəyini söz
verdi.Sözünü də tutdu.Evdə fərdi
məşğələlər təşkil etdi.Artıq ailəli
olduğu və uşaq gözlədiyinə görə
qəbul olarsa qiyabi şöbədə
oxumağı düşünürdü.Elə də
oldu.İstədyi universitetdə seçdiyi
fakültənin(filologiya) qiyabi
şöbəsinə, amma ödənişliyə qəbul
oldu.Artıq 3-cü kursa keçirdi.Yay
imtahanları vaxtı idi.Hələ
indiyədək imtahanlarını