i çəkilir..
-Bilirəm..Məni istəmirsən.Amma səni sevirəm,məni də anla..
Aytən əsəblə:
-Anar bəy,xahiş edirəm!
Anar onun bu sərt cavabına qaşlarını çatıb ona daha da yaxınlaşır..Onun qolundan tutaraq..
-Başqası var?! Hə?! Cavab ver!
-Buaxın qolumu!!!
Anar onun qolunu buraxıb sakit səslə:
-Bağışla..Səni incitmək istəmədim..Bu aralar biraz yorğunam.Əsəblərimdə gərgindir..”Samirdə sağ olsun evlənməyə vaxt tapdı”...
Bu cümlə Aytənə güllə kimi dəyir...O dolan gözləri ilə birdən Anar baxıb,tutulmuş və eşidilməyəcək səslə:
-Nə?....
-Sən yaxşısan? Aytən?
Aytən cəld otaqdan çıxıb ayaqyoluna enir...Dizlərinin boşaldığını hiss edib yerə çökür.Əlini ağzına aparıb hönkürtü ilə ağlayır..İçindəki bütün ümidlərinin,xəyallarının,duyğularının yox olduğu üçün ağlayır..Artıq onun olmayan Samir üçün,sevdiyi üçün ağlayır.....İçində qalan,ürəyində gömdüyü sevgi üçün ağlayır..Onu bu acılara məhkum ,ürəyini param-parça edən bəxtsiz sevgisinə ağlayır..........

Sunay gözlərini açıb yataqdan qalxır..Pərdələri aralayıb günəş şüalarını içəri salır.Paltarını dəyişib aşağı enir.Samirin otağının qapısını ehmalca döyüb gözləyir.Lakin səs gəlmədiyi üçün qapını br qədər aralayıb içəri baxır..Samir özünə məxsus tərzdə üzü üstə yatmışdı.Sunay içəri keçib,ayağının ucuyla yatağa yaxınlaşır.Ona bir qədər baxıb,əlinin tərsi ilə onu kürəyinə toxunaraq üzü aşağı sürüşdürür..Samir bunun təsirindən olaraq üzünü turşudub yerindən tərpənir..Sunay tez geri çəkilib ,otaqdan çıxır..
Mətbəxə gələrək soyuducunu açır.Pendir,süd və bir neçə yumurta çıxararaq masaya qoyur....

Aytən üzünə su vurub sakitləşməyə çalışsada içndə rahat ola bilmirdi...Əslində bunu qəbul edə bilmirdi...Salfeti götürüb gözündə yayılan karandaşı silərək dəhlizə çıxır..Otağına gəldikdə Anar uox idi..Orada nə qədər müddət ağladığını bilmirdi amma işçilər nahara enməyə hazırlaşırdılar...

Günel telefonunun zəng çaldığını görüb götürür..
-Eşidirəm..
-Necəsən Geünel?
-Yaxşıyam,sən?
-İlk dəfədirki mənim əhvalımı