ə yayılmışdı..Aydın bəyə bu çox ağır olsada onu tək buraxmırdı.Elə Samirdə onun yanından ayrılmır,Aytən isə bunu anlayışla qarşılayırdı..Lakin bir sabah Sunayın əlləri Samirin əllərində qalaraq həyata vida etmişdi..Gözlərini açıb Samirə baxaraq gülümsəmiş və bu gülümsəmə onun həyatının son gülümsəməsi olaraq qalmışdı........................

Günel telefonu götürüb:
-Anar,hardasınız? Eniblər təyyarədən?
-Hə,yoldayıq artıq..Sən yaxşısan?
-Hər şey yaxşıdır,sizin üçün narahat idim..
-Oğluma yaxşı bax,gəlirik indi..-deyib telefonu söndürür..
Günel əlini qarnına qoyub gülümsünür....
Az sonra Anar maşını evin önündə saxlayıb enir..Samir maşından enib Aytənin qapısını açaraq onun qucağında oturan kiçik qızını alıb üzündən öpərək evə doğru addımlayır.Günel Aytənlə görüşdükdən sonra Samirin qucağındakı uşağı alıb:
-Ay bu necə şirin olub,Allah saxlasın..-deyib onun toppuş yanaqlarını öpür..
Aytən sağ əlini Günelin başına qoyub:
-Sənin üçün olsun inşallah..Az qalıb,xeyirlisi...
Elə bu zaman kiçik qızcığaz ağlamağa başlayır..Samir qızını Güneldən alıb:
-Gəl,qızım..Günel,Sunayım səni sevmədi..-deyib gülür.....
Yemək zamanı Günelin kəskin sancısı olduğundan onlar yeməyi yarım qoyub təcili xəstəxanaya yola düşürlər...Bir neçə saatdan sonra Günelin sap-sağlam bir oğlu dünyaya gəlir....Onun adını isə,Anarın istəyi ilə Elçin qoyurlar...Hansıki illər öncə Anarın Güneli sevdiyinə sübüt edən