BÖLÜM 62

Samir uzun dar yollarla gedərkən Aytən yol boyu ağlayırdı...
-İstəmirəm daha səni...Evlisən sən..-deyə sakit səslə deyib başını pəncərəyə söykədi..
Bir qədər sonra Samir maşını həmin kiçik,taxta vin qarşısında salayıb enir..Aytən evi görər-görməz narahat olub:
-Gəlmirəm səninlə..Rahat burax məni..-deyib maşının qapısını bağlayır...
-Aytən,uşaqlıq etmə aç qapını...
-Açmayacam!!
-Özün bil,indi hava qaralan kimi canavarlar,çaqqallar gələr səndə baxarsan...
Aytən bunu eşidib qorxsada, üzünü çevirib düz baxır...Samir qapının cəftəsini açıb içəri keçir.....

Türkan xanım əlində tibbi ləvazimatlar ilə salona gələrək:
-Kiminlə dalaşmısan belə?! Neynəmisən yenə ,Anar?!
-Ana,başım ağrıyır sakit ol!
-Günel,qızım gəl bunun yarasını yu..Dodağı hələdə qanayır..Əli qurusun sənə vuranın...
Rauf bəy salona gəlib:
-Mən bunu Akif bəyə çatdırıb qayıdacam..Anar,1 həftəyə qaytaracaq oğlum-deyib çıxır.
Türkan xanım təlaşla mətbəxə keçib:
-Yandı plovum!!!-deyib deyinir...
Günel isə dayanmadan səssizcə ağlayırdı...O masaya yaxınlaşıb pambığı götürərək Anarın üzünə doğru yaxınlaşır..
-Aman Allahım...Necədə darıxmışam onun üçün..Gözləri..Baxışları..-düşünərək pambığı onun dodağının kənarına yaxınlaşdır..Anarın gözü birdən Günelə sataşır..
-Sən niyə ağlayırsan? Nəysə olub?
Günel daha da qəhərlənib Anarın boynuna bərk-bərk sarılır..Hönkürtü ilə ağlayıb:
-Gör sənə nə ediblər...Kim bilir nə qədər ağrıdır...İstəmirəm sənə nə isə olsun,başa düşürsən?
-Eyyy sakit ol...Hər şey yaxşıdı...
-Bilirəm mənə nifrət edirsən..Mənə “öldün mənim üçün ” dediyin gündən ölürəm mən...
-Sən mənə niyə fikir verirsən? Mən bir gün beləyəm,bir dün elə..-deyib gülür...Güneli özündən ayırıb gözünün yaşını silir..
-Bunu sil,səni öpəndə üzün qan olmasın..-deyib gülür..
Günel ona yaxınlaşaraq pambığı spirtə batırıb dodağına yaxınlaşdırır..Günel hər dəfə yaranı sildikcə üzünü turşudaraq, sanki onun acısını özü yaşayırdı..... Titrək səslə:
-Ağrıdır?
-Yox..-deyib gülümsünür..Günelə