Bəzən elə an gələrki , Sevərsən... Tuta bilməzsən özünü...
Düşünə bilməzsən , Onsuzluğu... Bərk-bərk sarılmaq istəyərsən...
Ama qorxarsan... "Ya buraxar , ya Sevməzsə Məni" deyə...
"Səbr edim , Bəlkə sevər" deyə , zamanlar keçər həyatından...
Ama zaman O`nu , Səndən ürəyini alar əlindən.... Və sonra....
Və sonra , Bir uçurumun kənarında yalnız taparsan özünü, halsız , taqətsiz vəziyyətdə... "Sevmək bu imiş" deyərsən , Və üsyan edərsən həyatına....
Həmin an tutan yoxsa əllərindən, bir pessimistlik yaşayar həyatına yalnızlıqla davam edərsən...
Hər kəsdə O`nu axtararsan , Onun baxışı , Onun gülüşü , Onun sözlərini demədi deyə soyuyarsan , və daha sonra yenədə yalnız qalarsan...
Sonra dostlarla bir yerlərə gedərsən...
Gedərsən ama , O`nunla gəzdiyin , Onun əl-ələ tutduğun yerlər Sənə daha əzab verər , Və sırf Onu xatırlayaraq , özünə əzab vermək üçün , "Siz gedin , Mən Gəlirəm indi" deyərək oturarsan bir skamiyada...
Əlini cibinə salar düşünərsən hər şeyi , Onunla olan yerləri , Onunla olan hər şeyi....
Ama əslində Sevgi , Xoşbəxtlikdi deyə düşündüyün vaxtları heç ağlına gəlməz belə...
Sən sadəcə qəmli mahnılarla yaşayar , Xatirələrlə ovunarsan illlərcə...
Sonra hər mahnıda Onu taparsan , Və tapdığın O`ndan suallar soruşmağa çalışarsan....
"Niyə Mən yox? Niyə sevilmədim?" deyə...
Aylar keçər həyatından "Unutdum, Xoşbəxtdəm" deyə yalan uydurarsan özünə... Və sonra O qarşına çıxar , və hər şey dünən olmuş kimi keçmiş həyatına , pessimist günlərinə qayıdarsan...
Və artıq anlayarsanki , İtirdiyin Sevgi , bir ürəyi və arxasınca bir həyatı aparıb əslində...