yaxşıdıkı səni
itirməyə qoymullar , şans verillər. Ama bu o demək
deyil ki, mən bundan sui istifadə etməliyəm. Hansı vaxtda ay Aysel ona hazirlaşassan? Deyə düşündüm,
lap ağlamağım gəldi.
Elə bunları düşünürdüm ki, Sevinc Möhtəşəm xırıltılı
səsi ilə məni düşüncələrdən ayırdı.
-Aska nu nolare, xaiş edirəm.
Deyib Şrekin pişiyinin gözləri ilə mənə baxdı. Rusca çox danışdığından bezi sözlərin önünə çox zaman
“nu”, “da”kimi sözlər artırırdı. Ama evdə həmişə
azəricə danışırdıq. Maskvada yaşamağımıza
baxmayaraq. Nə də olsa Sevinc 10 yaşından burda
qalır. Qəribəsi odu ki o azəricəni bilir. Çünki
valdeynləri vətənə bağlı olublar. Mənim atam kimi. Bura gələndə atam tək bir şərt qoydu. Evə
qayıdanda azəcinəni unutsan gəlmə evə. Hə atam
bir az qəribə adamdı. Yazardı. Lakin sonralar niyəsə
bu peşəni atdı. Səbəbin soruşanda isə sadəcə
“anlamassan” demişdi. Həmin vaxt mənim xətrimə
çox dəymişdi ama indi görrəm ki həqiqətən də anlamıram onu.
Razılaşmaqdan başqa çarəm yox idi.
-yaxşı Seva gedəcəm.
Narazıçılıqla dedim. O isə çox sevindi. Oturduğu
divandan qalxıb otağına getdi. Düzü mən onun
durub məni qucaqlamasını gözləyirdim. Sonra əlində qeyd kitabçasını getirib mənə uzatdı ve dedi
-burda ona yəni Nicat Əzizova unvanlanan suallar
var. Çətinlik çəkməyəcəksən, burdan sualları
verərsən.
-heç olmasa barəsində danışda bilim nə isə.
-psixiyatirsan. Özün danışa-danışa öyrənərsən -hal hazizda jurnalistəm. Və məlumatim olmayan
şəxsdən mühasibə almağa gedirəm. Lom kimi
qalmıyım da orda.
-mənim verdiyim sualları ver yetərlidi. Gərək yoxdu,
gərək olsa da vaxt yoxdu. Saatı nəzərə alsaq sən
çıxmalısan. Al bu da diktafon Nicat Əzizovu görən andan qoşulu saxla. Heç bir sözün keçirtmə!
Mən əsəbi bir o qədərdə həyəcanlı olduğumu
gostərməmək üçün tez otağıma qaçıb geyindim.
Sadə cins şalvar və uzərinə də qara kofta ilə qara
jaket geydim. Bənizimin ağ olmasına baxmayaraq
saclarim qaradı. Həm də tünd qara. Sadə açıq qoydum onları da. Bir də botlarımi geydim