işgəncə ilə öldürər. Mən
baxıram ki Nicat bəy qapıya doğru addımlayır aha
dayandı yəqin məni xatırladı və dedi: -Həə Nicat anan deyir ki , axşam yeməyə mütləq evə
gəlsin.
Mən yenə də lom kimi baxıram. Dayan görüm
deməli Nicat bəy bu oğlandı? Yox yəqin səf
eşitmişəm.
Sonra isə oğlan dilləndi: -onda xəstəxanadan səni mən götürərəm. İşin 6-da
bitər yəqin
-hə bitər bu gün iki xəstəm var.
Mən hələ də şokdayam.Dünyanın axırı yaxınlaşır
deyirdilər inanmırdım. Özüdə Moskvada. Özüdəki bu
qeder yaraşıqlı oğlanda ağılda var. Bəlkədə yoxdu. Onların nə danışdıqların artıq eşitmirdim. Sadəcə
gözlərimi iri-iri açıb oğlana baxırdım. Həəə belə belə
işlər analar nə oğullar doğure. Nədənsə bu sözumə
özümün gülməyim gəldi və sən demə yanağımda
gülüş var imiş. Nicat bəy mənə baxdı. Lakin sonra
nəzərlərini atasına yönəltdi. -yaxşı, ata, məni bağışla bu işim bitsin əlaqə
saxlıyacam səninlə.
Atası ona əl edərək otaqdan çıxdı.
-prastiti pajalısta. Saditis( xaiş bağışlıyin,əyləşin )
Dedi və mən üzümdə yaranan axmaq tebessümü
tez yığdım. Eli ilə kreslonu göstərirdi. Hələ indi otağa diqqət etdim. Otaq bütun demək olar
qaralara bürünmüşdü. Sadəcə bəzi aksesuarlar və iş
masası ağ rəngdə idi. Bu onun zovqlu olduğunu
göstərir ya da ki özün elə göstərmək istədiyini.
Birdən Sevincin diktafonun xatırladım tez çantama
el atdım və əlimdəki hər şey yerə düşdü. Ee mən oynamıram bu gün bütün əksikliklər məni tapır.
Nicat bəy də ayağa qalxıb tez mənə yaxınlaşdı və
yerə düşənləri yığmağa başladı. Hmm lap gözəl
mühasibə alınır ha. Yəqin onun fikrində ancaq necə
səfeh qız olduğum durub. Belə sakitçiliklə əşyaları
yerdən yığdıq. Hər ikimiz əyləşdik lakin bu dəfə o öz möhtəşəm oturacağına deyil pencəyinin qabaq
düyməsini açıb mənim qarşımdakı kresloya əyləşdi.
Nə yalan deyim bu məni çaşdırdı. Mən diktafonu
qoşar qoşmaz o dilləndi.
-nu yesli ne aşıbayus Aysel xanum da (hm əgər səf
etmirəmsə Aysel xanım hə)? -da ne aşıbayetes. A vaşa imya Nidjat da (bəli səf
etmirsiz.