danışmadan yoluna
davam edirdi. Bir söz deyə bilmirdi,
çünki utanırdı bilmirdi ne desin qıza.
Bir 50, 100 metr getmişdilər ki,
birdən qız dayandı. Oğlan başın aşağı salmışdı bir söz demək istəyirdi
amma bacarmırdı. Çünki güruru
buna imkan vermirdi. Qız: -Başını qaldır Həyatım nə olub
sənə. Oğlan isə istəmirdi ki, qız onu
ilk dəfə olaraq gözləri yaşlı görsün.
Çünki oğlan ağlayırdı. Gözündən
axan yaşları ürəyinə enirdi sanki. Qız
onun gözlərinin yaşlı olduğunu gördü sanki dünyadan əlini üzmüş
bir insana çevrildi bir anda. Əlləri
sürüşüb düşdü oğlanın çiyinlərindən.
Dizləri tutmadı ki qaçsın o
cəhənnəmdən. Qaça bilmədi. Nədən?
Nə üçün? Kim girdi aramiza deyərək ağlamağa başladı qız. Oğlan isə onu
qucaqlayıb bir yerdə ağlamaq istədi
amma ki əlləri tutmadı. Çünki onu
artıq qucaqlamağa utanırdı. Qız isə
dünyadan küskün kimi gözlərindən
yaşlar süzülə -süzülə donmuşdu ayaq üstə. Birdən əlindəki Sarı gülə sataşdı
gözləri onu bir anda gotürüb qırıq -
qırıq etdi. Aradan 30 dəqiqə keçmişdi
artiq sakitləşmişdilər. Oğlan
hadisənin necə oldugünü danışırdı
qıza. Anasının sözündən çıxa bilməyəcəyini soyləyirdi acıqlı acıqlı.
Qız isə həmişəki kimi onu yenə də
başa düşməyə məcbur idi. Bir -
birlərini hələ də dəlilər kimi sevirdilər.
Ayrılmaq istəmirdilər, amma nə
edəydilər məcbur idilər buna. Oğlan isə hələ də düşünürdü -iki seçim
qarşısinda qalmışdı. Sevgilisi yoxsa
Anası. Bir tərəfdə onu dünyaya
gətirən anası bir tərəfdə də onu
tanıyıb yenidən doğulmuş kimi olan
sevgilisi. Bir qərar verə bilmirdi. Axı bu qızı tək buraxıb gedə bilməzdi,
çünki onu çox sevirdi.Qız da onu çox
sevirdi. Amma artiq əllərindən bir şey
gəlmirdi, Ayrılmalı idilər....... 8 il sonra....
Qız həyat yoldaşı ilə parka çıxmışdı,
gəzirdilər, amma qız bu 8 il ərzində
bir saniyə belə olsun keçmiş
sevgilisini ağlından ata bilmirdi. Hələ
də onu ilk gün ki kimi sevirdi. Oğlanda onun kimi. Həyat yoldaşını
heç cürə sevə bilmirdi. Çünki onu
ürəyinə bir ad yazılmışdı o