qayıtmaq,
xatirələri beynində yenidən
canlandırmaq, o illərə-özünə
dönmək üçün tək
qalmalıydı.İşıqları da ona
görə söndürdü ki, ətrafında
heç nə onun fikrini
yayındırmasın.Axı bu otaqda,
bu mənzildə heç nə, bir əşya
belə onun keçmişiylə bağlı
deyildi.Elə bir şey, hətta şəkil
də yox idi ki, ona baxanda
unutmaq istədiyi o illərini,
vətəni xatırlatsın.Burda hər
şey ona yaddır.Hətta adı belə
özünün deyildi.Bir neçə ildir
hamı onu “Monika” deyə
çağırır.Sarışın, mavi gözlü
olduğundan avroplalı qızlara
daha çox bənzəyirdi. Həm də
axı burda heç kəs öz əsl
adıyla çağırılmırdı.Ən çox
istifadə edilən ləqəblər
sırasına-“Monika”, “Maşa”,
“Roza”, “Natella”,
Azərbaycandan gələnlərə
verilənlər adlar içindəsə
“Ayka”, “Aynur”, “Gülü” və s.
adlar üstünlük təşkil
edirdi.Onsuz da hansısa başqa
bir adla da olsa çağıracaqdılar
onu.”Monika” adını özü də
bəyənmışdi.Nə vaxtsa, hələ
vətəndə olanda izlədiyi və
sevdiyi bir serial
qəhrəmanının adı olduğuna
görə.Rəfiqəsi, Ukraynadan
keçən il gətirilən Lyudmila-
indi “Maşa”
olmuşdu.Gürcüstandan olan,
milləti azəri Esmira-“Roza”,
həmyerlisi Sona isə-“Ayka”
idi.Bu qızların içində ən
gözəli “Monika”-yəni Günay
idi.Ona bura gəldiyi ilk
vaxtlarda “Azəri gözəli”
deyiləndə qəti etiraz
etmişdi:-”Mən indi
Monikayam.Məni daha
Azərbaycanla heç nə
bağlamır.”O özünü vətənin
adına belə layiq bilmədiyi
üçün etiraz etmiş, bu adı
daşımaq
istəməmişdi...
Ən qəribəsi də bu idi,-
nədənsə Günay bura gələndən
heç yuxu da
görmürdü.Görəsən bu, Allahın
ona verdiyi bir cəza növü
idimi?Əzizlərini,-vətəndə
olarkən özünə yaxın
buraxmadığı əzizlərini yuxuda
belə görməyi ona çox
görmüşdü.Bəs nə gözləyirdi?
Etdiklərinə qarşılıq olaraq
mükafatmı verməliydi ona
Allah?Əvvəllər taleyini
qarğayar, baş verənlərdə
özünü o qədər də günahkar
saymazdı.Bəs indi dəyişən
nədir?Yoxsa peşman olub?
Vətənlə bağl,ı- onun saf,
məsum uşaqlıq illərilə bağlı
illəri yada salmağı
xoşlamazdı.O illər, xoş
xatirələr qəfil yada