a düşəndəsə
fikrini nə iləsə tez dağıtmağa
çalışardı.İndisə vəziyyət
başqadır.İçində o günlərə
xəyalən də olsa qayıtmaq,
xatirələri yenidən beynində
canlandırmaq ehtiyacı
duydu.Həm də lap başdan.On
iki-on üç il əvvəlki mələk
kimi saf Günkadan (ailə
üzvləri və sinif yoldaşları onu
belə çağırardılar) başlayıb
indiki vəziyyətə düşməyinə,
Monikaya çevrilməsinədək
hər şeyi,-bütün
xırdalıqlarınadək xatırlamağa
çalışdı..
...Ata-anasının ilki, onların
sevimli qızı olan Günayın
həyatının ən xoş, qayğısız
illəri elə uşaqlıq illəri
olmuşdu.Çox mehriban, şən,
həyatsevər, enerjili, bir yerdə
dayana bilməyən, böyük
arzularla yaşayan bu qızcığaz
məktəbdə dərs əlaçısı
olmaqla kifayətlənməyib
dərsdən sonra dərzilik
dərnəyinə və karate üzrə
idman məşqlərinə də
gedərdi.Həftənin bütün
günləri dərsdən sonra
məktəbdə qalar, ya dərnəkdə,
ya məşqlərdə olurdı.Dərnək
müəllimi Səlimə müəllimə
onun gələcəkdə isdedadlı
modelyer ola biləcəyini
deyirdi.Karate müəllimi Elxan
müəllimsə düşünürdü ki, o bu
sənətin arxasınca getsə
Azərbaycanın bayrağını
yüksəklərə qaldıra bilər.Buna
çox inanırdı.Bir sözlə bütün
müəllimləri-həm fənn
müəllimləri, eyni zamanda
məşğələ müəllimləri onun
parlaq gələcəyinə çox
inanırdılar.Günayın özü isə
model olmaq
arzusundaydı.Dərzilik və
idman məşqləri onun hobbisi
idi.Gələcək arzusuna çatanda
ona lazım olacaqdı.Həmişə
formada qalmaq və lazım
gələrsə özünü müdafiə etmək
üçün məşqlərə, gələcəkdə
məşhur olanda, -o buna o
qədər əmin idi ki-özünə
qeyri-adi, başqalarında
olmayan geyimlər tikmək
üçün dərziliyə yazılmışdı.
Məşqdən gəlib yeməyini
yeyəndən sonra anasına ev
işlərində kömək edər, daha
sonra sabahkı ev tapşırıqlarını
həll edərdi.Hələ kiçik qardaşı
Orxanla oynamağa da vaxt
tapardı.On beş yaşınadək
həyatı bu qaydayla davam
etdi.Xoşbəxt ailənin sevimli
qızı olaraq..Atası Kərim
kişinin iş yerində-zavodda iş
qəzası nəticəsində qəfil,
faciəli ölümünədək hər şey
öz yolunda idi.Bu qəfil