ölüm
onların həyatında hər şeyi
dəyişdi.Atasına həddindən
artıq bağlı olan Günay üçünsə
daha həyatın mənası
qalmamışdı.Məktəbdən
soyumuş, dərnəyi, məşqləri
buraxmış, gələcəklə bağlı
bütün arzuları ilə
vidalaşmışdı.Əslində Günay o
qədər də iradəsiz
deyildi.Atasının ölümünü hələ
qəbul edə bilməyən, bunun
şokundan çıxmayan qızcığazı
sakitləşdirmək əvəzinə
qohumların, xüsusən də ata
tərəfdən olan qohumlarının
onun üstünə çox gəlməsi,
Günayı ərə verməyə
çalışmaları onu depresiyadan
çıxmamış daha da özünə
qapalı etmişdi.Günay çox
gözəl olduğu üçün hələ
atasının sağlığında ona elçi
düşənlər
az deyildi.Valieynləri:”Qızımız
uşaqdır hələ.Nə yaşı var
ki.Hələ oxuyacaq.Seçimini də
özü edəcək.”-deyib elçiləri
yola salardılar.Atasının
ölümündənn sonra da
gəlməkdə davam edən
elçilərə anası daha əvvəlki
kimi qəti “Yox!” cavabı
vermirdi.”Fikirləşərik,
cavabımızı sonra deyərik”
deyib qızının bir az da
böyüməsini, heç olmasa orta
məktəbi bitirməsini
gözləyirdi.Onların getdikcə
daha da pisləşən maddi
vəziyyətini görən böyük
bibisi Səlimənin təzyiqilə
anası Gülnaz gələn elçilərdən
birinə “Hə” cavabı
verdi.Günayın fikrini belə
soruşmadan.Bir həftə içində
həm elçilik, həm nişan
oldu.Əslində onunçün indi heç
nəyin fərqi yox idi.Gözündə
hər şey öz mənasını çoxdan
itirmişdi.Atasıyla bərabər
həyatının marağı
da getmişdi.
Nişanlısı Ceyhun çox qısqanc,
hər şeydən şübhələnən və
kobud birisi idi.Günaydan altı
yaş böyük idi.Nişandan heç
bir həftə keçməmiş tələbləri,
qadağaları başladı:-“Məktəbə
daha getməyəcəksən”,
“Telefonla çox danışma” və
s.Günayın mobil telefonu
onsuz da yox idi.Ev
telefonuna gələn zənglərə də
o cavab verə bilməzdi.
Bir il əvvəlki arzularla dolu,
xoşbəxt gələcəyə çox inamla
baxan Günaydan indi bir əsər
qalmamışdı.Həmişə hər yerdə
öndə olan, ümidsizə ümid
verən, nikbinliyi ilə, fəallığı
ilə seçilən, müstəqil fikirli
Günayın taleyini indi başqaları
həll edirdi.Bibisi Səlimənin
təkidi ilə nişanlandığı