ı Ceyhun
zahirən yaraşıqlı olsa da
onunla xoşbəxt olacağına ilk
gündən inanmırdı.Gələcəyin
bədbəxt Günayını xəyalında
canlandırdıqca indidən öz
taleyinə acıyırdı.Atasının
vəfatından sonra onların
evində “ağalıq” edən, guya
onların yaxşılığı üçün çalışan,
əslindəsə onları daim
nəzarətdə saxlayıb idarə edən
Səlimə demək olar hər
həftənin iki günü onlarda
olurdu.Günay nişanlısıyla
yeməyə gedəndə də onlarla
gedirdi.Qızı tək buraxmamaq
adıyla çıxsa da məqsədi
özünü indidən gözə soxmaq,
Günaygilin ailəsində əsas
adam olduğunu göstərmək
idi.Ceyhun hər nə qədər
qısqanc, kobud olsa da
səxavətli idi.Bayram olub-
olmamasından asılı olmayaraq
Günaya tez-tez hədiyyələr
alardı.Səlimə daha çox buna
görə onları tək
buraxmırdı.Ceyhun bazarlıq
edəndə özünə də nəsə
aldırmaq üçün.Heç o özü
aldırmasaydı belə Ceyhun
Günaya nəsə alanda onu da
unutmurdu.Bir sözlə çox
hiyləgər və ətrafında hər
kəsdən istifadə etməyi
bacaran bir tip idi bu Səlimə.
Həmişəki kimi Gülnaz işdə,
Orxan məktəbdə, Günaysa
evdə tək idi.Gülnazın evdə
olmadığını bilə-bilə bu vaxt,
səhər açılan kimi gəlib
yenə.Görünür bu dəfə Günaya
görə gəlib. Bir az ordan
burdan danışıb evə göz
gəzdirəndən sonra üzünü
Günaya tutdu:
-Qızım, Günay, sənə bir işim
düşüb.-Mülayim, bir az da
kövrəlmiş səslə dedi.Adəti
idi, kiməsə işi düşəndə rola
girməyi yaxşı
bacarırdı.
–Nəsə olub, Səlimə
bibi?
-Amma gərək söz verəsən ki,
indi sənə deyəcəklərim
aramızda
qalacaq.
–Heç anama da
deməyim?
-Yox, sonra nə vaxtsa özüm
deyərəm.İndi
bilməsin.
-Axı nə
olub?
-Mənə pul lazımdır.Girovçün
qızıl istəyirlər.Mənim
qızıllarım qalmayıb.Hamsını
satmışıq.
-Elə anam da sizin
kimi.Atamdan sonra bütün
qızıllarını satdı.Eyni
vəziyyətdəyik biz də.Sizə
necə kömək edə bilərəm,
Səlimə
bibi?
Səlimə hiyləgər olduğu qədər
də acgöz və eoqist
idi.Rəhmətə getmiş
qardaşının ailəsinə köməklik
etməməsi bir yana, hələ
onlardan da nəsə umması ən
aşağı hərəkət idi.Elə
Günaygilin qonşuları da