Bir az əvvəl təmtəraqlı ad
günü ziyafəti başa çatmış,
qonaqlar hamısı çıxıb
getmişdi.Bu il də ad gününü
qəriblikdə qeyd etdi. Bura
gəldiyi beş il olardı.Beş ildə
yaşadıqları onu daxilən
yaşlandırmışdı.Sanki bir
insanın ömür boyu yaşaya
biləcəyi hər şeyi yaşamış,
görmüşdü,-fərqi yoxdur pis,
ya yaxşı.Həyatın hər üzünü
gördüyü üçün artıq onunçün
yaşamanın da elə bir mənası
qalmamışdı.Adətən hər il yeni
yaşa dolanda ağlımızdan nələr
keçir?:-“Ehh, bir il də
qocaldıq.Ölümə bir az daha
yaxınlaşdıq.Bu yaşadək nələr
itirdik, nələr qazandıq?”-Yox,
Günay itirdikləri haqda
düşünmək belə
istəmirdi.Onun özünə məxsus
nəyi qalmışdı ki?İndiki adı
belə özününkü deyildi..Bəzən
də ad günlərimizdə özümüzə
belə təsəlli edərik:-“Nə olsun
ki, biz yaşlanırıq, övladımız
ki, böyüyür.Bizim
gerçəkləşməyən arzularımızı
onlar həyata keçirər.Bundan
sonrakı ömrümüzü həm də
onlar üçün yaşamalıyıq”..Bəs
Günay kim üçün yaşayacaqdı?
Axı onun canı-ciyəri, yeganə
əziz balası yanında
deyildi.Ondan çoxdan
uzaqlaşmışdı.Hələ bura
gəlmədən də çox əvvəl..
Bu gün 28 yaşı tamam olurdu
Günayın.Zahirən gənc və çox
gözəl, daxilənsə yaşı yüzü
keçmiş Günayın..Əvvəlki ad
günlərindən fərqli olaraq üzü
gülmür, dərin kədər
içindəydi.Oktyabr ayı olsa da
burada havalar isti
idi.Görəsən indi vətəndə
havalar necədir?Yəqin ki,
çiskinli, küləkli bir payız
günüdür oralarda.Payızı çox
sevərdi.Yağış yağanda
pəncərənin qarşısında əyləşib
xəyala dalmaqdan zövq
alardı.Uşaqlıqda isə yağış
yağmağa başlayan kimi tez
həyətə qaçar,–onlar həyət
evində yaşayırdılar-qollarını
yana açar, üzünü yağışa tutub
mahnı oxuyardı.İçinə səbəbsiz
sevinc hissi dolardı yağışlı
günlərdə..Ehh, o günləri geri
qaytarmaq üçün indi nələr
etməzdi?
Yandırılmamış ağ, iri
şamlardan birini götürüb
yandırdı.Otaqdakı
pəncərələrin pərdələrini
çəkib işığı da söndürdü.Yox,
o heç kəsi gözləmirdi.Bu
“romantik” axşamda o özüylə
tək qalmaq istəyirdi.İllərdən
bəri unutmağa çalışdığı
keçmişinə