xoş
anlarını xatırlayanda belə
Günayın əhvalı
pişləşirdi.İmkanı olsaydı
zamanı geri çəkib,on iki il
əvvələ qayıdıb o məsum,
sadəlövh, bir az da cəsarətsiz
Günayı o evdən alar, hər şeyi
sıfırdan başlamaqda ona
kömək edərdi.Bu yaşında o
bəlkə də bir neçə həyat
yaşamışdı.Həyat təcrübəsi çox
idi.Nələr görməmişdi o, nələr
yaşamamışdı?Bir qızcığazın
həyatını sıfırdan başlamaq
onun üçün nə idi ki?Heç
nə..Bircə zamanı dayandıra
bilsəydi.Buna da ki, kimsənin
gücü yetməzdi.Hərdən elə
arzulayırdı ki, bir klonu
olsun.Ona bənzəyən, onun
kimi düşünən, özü kimi bir
varlıqla bir yerdə
yaşasın.Əlbəttə ki, indikindən
daha cavan.O klonun on altı
yaşı olsun.Bax o zaman həmin
klonun-gənc Günayın həyatını
idarə etmək olardı.Hər şeyi
sıfırdan başlaya bilərdi..Öz
səhvlərinin təkrar olunmasına
imkan verməz, arzuladığı
həyatı onun yaşamasına
çalışardı.
...Bir neçə ay sonra övladını
dünyaya gətirəcəkdi.Uşağın
cinsi də artıq məlum idi.Oğlu
olacaqdı.Hələ ad da
seçmişdilər-Kamran.Əziz
balasının, Kamranının dünyaya
gəlişini səbirsizliklə gözlədiyi
günlərin birində hər şey-
gələcəklə bağlı bütün xoş
xəyalları alt-üst oldu.O gecə
Cavid evə gəlmədi.Ərinin
işlərindən Günay hələ də
xəbərsizdi.Çünki nə iş olursa-
olsun Cavid hər gün
evdə gecələyirdi.Qaynananasıgilə
zəng etdi.Onlar da xəbərsiz
olduqlarını dedilər.Gecəni
oyaq qalan Günay səhərə
yaxın təzəcə yuxuya getmişdi
ki, qapının zənginə
oyandı.Gələn polis işçiləri
idi.Cavidi soruşurdular.
-Cavid Məmmədov bu
mənzildə yaşayır?
-Bəli.
-Siz onun nəyisiz?
-Həyat yoldaşı.Axı ona nə
olub?-həyəcandan başı
gicəlləndi.Az qaldı
yıxılsın.Qapıdan tutub özünü
bir təhər ələ aldı.
Qadının vəziyyətinin
pisləşdiyini görən poliş işçisi
onu daha da
gərginləşdirməmək üçün
açıqlama vermədi.Sadəcə
bunu deməklə kifayətləndi:
-Sizin həyat yoldaşınız
axtarışdadır.
Polis maşını getsə də
həyətdəki səs-küy
çəkilmədi.Qonşular nə
haqdasa bərkdən
danışırdılar.Danışdıqca da
onların