Kamranı
uşaq bağçasına da
qoymuşdular ki, Günay çox
əziyyətə düşməsin.Gözəl
insan olmaqla yanaşı həm də
Cavidin əməlində özlərini də
günahkar saydıqlarından
Günaya həddindən artıq can
yandırırdılar.
Kamranın bir yaşı tamam
olmasına az qalmış Sara
yenidən “fəaliyyətə
başladı.İlk təklifindən bəri
fürsət güdən Sara Günayın
belə çətin günlərindən çox
məharətlə istifadə etdi.Günayı
izləyir, evdə tək olduğunu
bilən kimi zəng edib evlərinə
çağırırdı.Eyni mərtəbədə
yaşasalar da dəhlizə çıxıb
çağırmaz, həmişə zəng
edərdi.Bu da məqsədli
idi.İşini hər cəhətdən
ehtiyatlı tutmağa
öyrəşmişdi.Birdən sabah nəsə
olsa, heç kim ondan
şübhələnməsin.Kimsə onu
günahlandırmasın ki, niyə
gənc qadını yoldan
çıxardı.Onun evinə tez-tez
getməkdə nə məqsədi
olduğunu soruşmağa cəsarət
etməsinlər deyə..Evdə tək
qalan Günay onun zəngini indi
özü gözləyirdi.Uşağı bağçaya
qoyub qayıdan kimi heç
əynini dəyişməmiş, Saranın
zəngindən sonra keçərdi
onlara. Sara onu hər dəfə də
bir bəhanə ilə çağırardı.Gah
oğlunun ad gününə, gah
rayondan gələn əmisi qızı ilə
tanışlığa, gah da Türkiyədən
gətirdiyi yeni alver mallarına
baxmağa və s. Bu bəhanələr
bitmək bilmirdi.Günayı
evlərinə dəvət etdiyi ilk
vaxtlarda onu hər gedişində
ya kiçik bir hədiyyə, ya da
ərzaqla yola salardı.Verdiyi
kiçik hədiyyələr əsasən uşaq
geyimləri olduğundan Günay
onları həvəslə qəbul
edirdi.Saranın şirin dili və
şirnikləndirici hədiyyələri
yavaş-yavaş öz “işini”
görməyə başladı.Günay artıq
özü ona tərəf can atmağa
başlamışdı.Qonşuların Sara
haqda dediyi pis fikirlərə
baxmayaraq..Növbəti
dəvətlərin biri artıq evə yox,
restoranda keçirilən ad
gününə idi.Bu dəfə deyəsən
Saranın öz ad günü
idi.Dəvətlilərin yarsısı qadın,
yarısı da kişi idi.Sanki onların
sayı qəsdən
cütləşdirilmişdi.Bura yalnız
Günay tək gəlmişdi.Onun
yanındakı stul da boş
idi.Yəqin ki, dəvətlilərdən
birinin yeri idi.Gecikib deyə
boş qalıb stulu.Günah belə
düşünürdü.Təklikdən darıxır,
belə