bir yerdə
yatmışdı.Özünə gələndən bir
xeyli sonra da Günay dinib-
danışmadı.Gözünü Saraya
dikib sual vermədən cavab
gözləyirdi.Əslində heç suala
ehiyac da yox idi.Sara ona
inandırıcı cavab tapmaq haqda
düşünürdü.Və o cavabı da
tapdı.Özünə əziyyət
vermədən.Artıq çoxdan
alışıqdı uydurma cavablar
tapmağa.Özü belə öz
yalanlarına inanırdı.Əri (ikinci
dəfə ailə qurduğu gənc adam)
işlə bağlı həftələrlə rayonlara
getdiyi üçün o da xəbərsiz idi
olanlardan.Ondan cavab
gözləyən Günaya üzünü tutub
dedi:
-Bilirəm, çox qorxmusan. Çox
nahaq yerə.Əslində mən pis
olmalıyam ki, ildə bir dəfə
keçirdiyim bayramı, ad
günümü burnumdan
gətirdilər.Kimsə polislərə
xəbər verib ki, guya
restoranda gizli görüşlər
təşkil edilib.Buna görə
gəlmişdilər.Amma özün də
gördün də.Sənə kimsə
yaxınlaşdımı?Artıq-əskik bir
söz deyən oldumu?
-Yox.Amma...-Günay gecə
içkili və fikirli də olsa yadına
düşdü ki, cüt-cüt oturan kişi
və qadınların bir neçəsi rəqs
zamanı arada harasa gedib
yarım saata, bir saata
qayıdırdılar.Onların hara
getməsi axşam onda şübhə
yaratmasa da indi nəsə hiss
etməyə başladı.Elə polis
maşınında aparılan qadınlar da
onlar idi.Bunları Saraya
deməkdən çəkindi.Sara çox
həyasız idi.Ona söz çatdıra
bilərdi Günay?Bir bəhanə,
inandırıcı cavab da hazır edib
deyəcəkdi.
-Səndən bir xahişim var,
canım Günkam.-Günayı
axırıncı dəfə öz evlərində
olanda belə çağırmışdılar.İndi
bir anlıq o günləri xatırlayıb
kövrəldi.Həm də nədənsə bu
müraciət forması Saranı ona
bir anlıq doğmalaşdırdı.
Şirin dilini işə salmağa
başlamışdısa demək Saranın
yeni planı vardı.
-Nə xahişdir elə?
-Dünən polis maşınında
aparılan qadınlar mənim
qohumlarımdır.Onlar
rayondan bizə qonaq gəliblər.
Mənim qonaqlarım mənim ad
günümdə təhqir edildi.Onları
elə bu gün gətirməliyik.Sən
də mənə kömək etməlisən.
-Necə?Anlamadım.
-Dünən onları aparan
polislərdən birinin sənə necə
baxdığını gördüm.Çox
yaraşıqlı, sarışın bir
gəncdir.Bilmək olmaz, bəlkə
elə sənə