elə
görünüşü kimi gözəl idi.Şirin dili,
mehribanlığı ilə hamını ələ ala
bilmişdi.Uşaq evində hər kəs onu
sevirdi.Qızlar hamsı ona “bacı”
deyirdilər.Düzdür oğlanlardan ona
hər gün sevgi məktubu
göndərənlər də olurdu.Təbii ki, bu
yaş dövründə olanların ötüb keçici
olan bir uşaqlıq həvəsi idi.Bunu
Anita da başa düşür və onlara
acığı tutmurdu.Boyu kimi yaşı da
böyümüşdü sanki
Anitanın.Yaşından böyük düşünə
bilirdi.Valideynlərini, hər şeyini
itirmiş bu uşaqların qəlbinə
dəyməmək üçün hər sözünə,
davranışına diqqət edərdi...Həmin
gün Anitanın ad günü idi.On dörd
yaşına keçirdi.Bütün uşaqların
xahişi ilə təmtəraqlı olmasa da
kiçik bayram təşkil edildi.Onu
təbrik etdilər.Bu, sürpriz olduğu
üçün Anita çox həyəcanlanmış,
sevincdən ağlayırdı.Bu ad günü,
həyatında ən xoş günü, ən yadda
qalan yeganə ad günü
olacaqdı.Doyunca əylənib
yorulandan sonra hamı yatsa da
onun gözünə yuxu getmədi.Hər il
ad günündə üzünü çətinliklə
xatırladığı anasını, onları bayram
təbrikinə gələrkən yolda maşın
qəzası nəticəsində ölən atasını
xatırlayar, ağlayardı.Əslində ad
günü onun üçün heç də sevincli
gün sayılmazdı.Elə bunu bildiyinə
görə yoldaşları ona sürpriz
etmişdilər.Sağ olsunlar ki, onun
əhvalını aça bildilər.O, burda
özünə həqiqi bir ailə tapıb.Öz
ailəsinin yerini verə biləcək bir
ailə.Uşaq evinə o qədər
bağlanmışdı ki, hətta gələcəkdə,
18 yaşı tamam olandan sonra da
buranı tərk etməyi düşünmür,
körpələrə baxmaq üçün qalıb
istənilən işlə məşğul olmağa razı
idi.
Gecə yarını geçsə də o hələ
oyaq idi.Yuxusu gəlmirdi, amma
yatmalıydı.Yoxsa səhər bütün gün
yuxulu olsa
danlanacaqdı.Dərslərdə yuxulu
olmasından daha çox qardaşını
nəzarətsiz buraxacağından ehtiyat
edib yatmağa hazırlaşdı.Yatmadan
əvvəl ayaqyoluna getmək üçün
otaqdan çıxdı.Dəhlizdə nəsə
tappltımı, ya qapı çırpılmasımı,
buna oxşar bir səs
eşitdi.Əhəmiyyət
vermədi.Ayaqyolundan qayıdanda
kişi müəllimlərdən biriylə
rastlaşdı.Adını xatırlamadığı bu
müəllim uşaq evinə