həmişəlik
itdi.Saralıb-solmağa
başladı.Hamıdan qaçır, özünə
qapanmışdı.Vasya nəsə soruşanda,
ya bacısına qısılanda ondan
utanırmış kimi bərkdən ağlayır,
qardaşını bərk-bərk qucaqlayıb
buraxmırdı:-”Eh. Vasya, Vasya,
kaş ki, sən balaca
olmayaydın.Məndən böyük olub
məni qoruya biləydin.” Bu
hadisədən bir neçə ay keçdi.Anita
kimsəyə bir söz deməsə də
hardansa bu əhvalat oğlanlar
arasında yayılmışdı.Yuxarı
siniflərdə oxuyan oğlanların bir
neçəsi artıq onu
“qaralamışdılar”.Yazıq qız gecə
yarısı ayaqyoluna getməyi
gələndə də özünü sıxır,
getmirdi.Həmin gecənin təkrar
olmaması üçün çox çalışdı.Ona
görə gecələr oyaq qalan
oğlanların sayı artmışdı axı..Yenə
də susurdu.Kimsəyə bir söz
demir, şikayət
etmirdi.Qorxurdu.Həm qardaşına
görə qorxurdu.Həm də artıq
haqq-ədalətə inanmırdı.Uşaq da
olsa dərk edirdi,-əgər müəllim
adına ləkə gətirən insanlar təhsil
sahəsində çalışırsa və onların
havadarları çoxdursa o zaman
kimə və niyə şikayət etsin.Onun
bu ölkədə bircə qohumu olsaydı
qardaşını da götürüb çoxdan
qaçardı burdan.Amma tənha
idi.Kimsəsizdi.Çarəsizdi..
Yuxarı sinif şagirdləri də nəhayət
öz “istəkləri”nə çatdılar..Yazıq
qızın əsəbləri artıq pozulmuşdu.17
yaşında artıq epilepsiya xəstəsi
idi.Hər gecə tutmaları olurdu.Bir
dəfə müalicə alsa da bir nəticəsi
olmadı.Nəticəsi o zaman ola
bilərdi ki, onun yaşadıqlarına son
qoyulsun, həyat şəraiti dəyişsin və
yaxşılaşsın.Yalnız o zaman
epilepsiya xəstələri nisbətən
normal həyata qadıda
bilərlər.Anita isə keçmiş, xoş
günlərə bir dəfəlik “Əlvida”
demişdi.Ona qarşı olan zorakılıq
davam etdikcə qızın halı
günbəgün pisləşirdi..Uşaq evini
bitirsə də qalmağa yeri
olmadığından və qardaşının hələ
ordan çıxmaq üçün yaşı
çatmadığından bir az da orada
yaşamalı olmuşdu..
Günay Anitanın həyatını
düşündükcə özü ilə onun
arasındakı oxşarlıqları xatırlamağa
çalışdı.Bir oxşarlıq,- onların hər
ikisinin həyatını dəyişən ilk itki,-
atalarının ölümü idi.İkinci
oxşarlıqsa,-Anita da uşaq