Qəfil və aramsız çalan telefon
zəngi Günayı xəyaldan
ayırdı..Zəng edən rəfiqəsi Anita
idi.Telefon söhbəti həmişəki kimi
qısa çəkdi.Anitayla sağollaşandan
sonra yenə keçmişinə qayıtmaq,
xatirələrini yenidən oyatmaq
istəsə də fikrini heç cür
cəmləşdirə bilmədi.Eh, bu Anita
da vaxt tapdı da zəng etməyə?
Sanki uzun illərdir görmür
onu.Heç bir saat deyil ee
ayrıldıqları.Heç bir işdə özü tək
başına qərar verə bilməz.Az qala
hər addımında Günayla
məsləhətləşir..Əsl adı Annadır.Ata
nənəsinin adı olub Anna.Nənəsinin
üzünü görməyib.Heç atası da
görməyib onu.Anita da
Azərbaycandan idi.Milləti rus olsa
da Azərbaycandan olması və çox
acı həyat yaşaması onu Günaya
daha da yaxınlaşdırmışdı.Yaş
fərqləri az idi.Günaydan bir, ya iki
yaş kiçik olardı.
Anita uşaq evində
böyümüşdü.Anası rəhmətə
gedəndən sonra atası onu kiçik
qardaşı Vasya ilə birlikdə uşaq
evinə gətirmişdi.Onu da qınamaq
olmazdı.Burada qohumları yox
idi.Bütün gün işdə olurdu.Həm də
ilk vaxtlar tez-tez onlara baş
çəkməyə gəlirdi.Bir günsə atası
onları görməyə gələndə yolda
maşın vurur.Dünyasını
dəyişir.Həmin gün bayram
idi.Yadında deyil hansı bayram
olduğu.Bircə o yadında qalıb ki,
həmin gün gecəyədək gözü yolda
qaldı.Bütün uşaqlar yatsa da Anita
ilə Vasya pəncərənin qarşısından
çəkilmədilər.Elə oradaca yuxuya
getdilər.Səhəri gün müdür onları
çağırıb atalarının artıq vəfat
etdiyini deyəndə də ona inanmaq
istəmədilər.Anitanın həyatındakı
çətinliklər, yaşadığı dəhşətlər elə
o gündən sonra başladı.
Kimsəsizlik, valideyn sevgisindən
məhrum olmaq, bir insanın belə
səni xatırlamaması-bütün bunlar
Anitanın kiçik qəlbini çox sıxsa da,
hər gecə bu üzüntünün təsirindən
gizli-gizli ağlasa da bunu
qardaşından gizlətməyə çalışır,
onun yanında deyib-
gülürdü.Qardaşına həm bacı, həm
ana olmuşdu Anita.On üç yaşı
olardı.Uzun, düz, sarı saçları,
hündür boyu, gülər üzü,
gözlərindəki parıltı onu yaşıdlarına
nisbətən daha böyük və cazibədar
göstərirdi.Xasiyyəti də