açır.Qapının
gözlüyündən baxmadan açır.Onsuz
da yarıyuxuludur.Baxsa da kim
olduğunu aydınlaşdıra
bilməyəcəkdi.Qapını açır və
qarşısında Cavidi görür.Yerində
donub qalır.Bir söz deyə
bilmir..Kəkələməyə başlayır.
-Sə, sən?
-Hə, mənəm.Niyə qorxdun?
Gözləmirdin məni?
-Məni necə tapdın?
-Axtaran tapar.Türmədən
qaçmışam..Bir günlük qalmağa yer
lazım idi mənə.Fikirləşdim ki, ən
yaxşısı bura olar.Heç kimin ağlına
gəlməz məni burda axtarsın.Həm
də..həm də sənin üçün çox
darıxmışam.Nə gəşəngləşmisən
belə?
Günay bir söz deməyə macal
tapmamış Cavid onu darta-darta
yataq otağına gətirir və Eldarı
Günayın yatağında görür.
-Bilirsən, əzizim,-istehza ilə
deyir,-mən türmədən niyə
qaçdım?Sənin xəyanətini mənə
çatdırmışdılar.Atamgil gizlətsə də
başqasından
eşitdim.Dözmədim.Həm də inana
bilmədim.Bunu mənə deyən
adama and içdim ki, əgər
dedikləri yalan olsa gedib onu
öldürəcəm.Ya..doğru olsa
sizi..Demək ki, doğruymuş..Bunu
mənə niyə etdin, Günay?Səni dəli
kimi sevən ərinə niyə xəyanət
etdin, hə?
Günay bir söz demədən
ağlayırdı.Öləcəyinə görə deyil,-
diri ikən ölüydü onsuz da o-onun
üzündən Eldara bir şey olmasından
qorxurdu.Cavid əlində bıçaq hələ
də dərin yuxuda olan Eldara tərəf
addımlayırdı.Gedə-gedə də dəli
kimi gözləri bərəlmiş və öz-
özünə deyirdi:”Əvvəl onu, sonra
səni..Əvvəl onu, sonra
səni...”Cavid Eldarın başını kəsib
gülə-gülə Günaya tərəf çevriləndə
gördüyü dəhşətli mənzərədən elə
qışqırdı ki, öz səsinə
ayıldı.Gördüklərinin yuxu
olduğuna inana
bilmirdi.Oyandıqdan sonra bir
xeyli ağladı..Ürəyini
boşaltdı..Sonrakı günlər də gah
yuxuda, gah gerçəkdə qəribə
hallar keçirirdi.Adi bir hərəkət,-
qapının döyülməsi, telefon zəngi,
divar saatının səsi, həyətdəki
qadınların, ya uşaqların gülüşməsi
onu diksindirirdi.Bir müddət sonra
bu vəziyyət keçsə də halı gündən-
günə pisləşirdi.İştahası azalmış,
gündən-günə arıqlayırdı.Tez-tez
soyuqlayır, gecələr çox
tərləyirdi.Əvvəlcə bunu gördüyü
qorxulu yuxulara yozub