həyatını
ötən “səhifə”lərini
“vərəqləyəndə” özünü daha çox
günahlandırır.Daha çox Kamranın
qarşısında..Çoxdan unutduğu
analıq duyğusu bu gün baş qaldırıb
deyəsən...
...Hər şey onun xəstəliyindən
sonra başladı.Artıq sağalsa da
daxilən çox zəifləmişdi.Çox
sarsılmışdı.Bir yandan da Eldarın
birdən-birə müflis olması.Əslində
bu, heç də birdən
olmamışdı.Günayın xəstə
günlərində bütün iş-gücünü atıb
onun yanında qalan Eldar şəxsi
biznesini etibar etdiyi bir
qohumuna həvalə etmişdi.O
adamsa bu işlərdə təcrübəsiz
olduğundan işləri alt-üst
olmuşdu.Bu azmış kimi Eldarın
xəyanətindən ailəsi də xəbər
tutmuş, məsələ çox ciddi şəkil
almışdı.İş o yerə çatmışdı ki,
Eldarı evdən də çıxarmışdılar.İşini
və evini itirmək üzrəydi.Günay
bunları gördükcə daha çox
sıxılırdı.Günlərlə tək, yarıac-
yarıtox, oğlundan və Eldardan
xəbərsiz evə qapanıb
gözləyirdi.Özü də bilmirdi heç
nəyi gözləyir.Kirayə pulunu verə
bilmədiyi üçün yenidən rəfiqəsinin
evinə köçməli oldu.Onun evində
də özünə qapanıb kimsəylə
danışmır, üzü gülmürdü.Əvvəlki
gözəlliyindən, şənliyindən bir əsər
qalmamışdı.Canlı meyid idi sanki...
Bu üzüntüdən, onu sıxan
təklikdən, sonu bitməyən
kədərdən, bədbəxt taleyindən,
dünyadan qaçmaq istəyirdi.Hara
qaçacaqdı axı?Hara getsəydi
özünü də aparmayacaqdımı?İnsan
özündən də qaça bilərmi?Bir anlıq
da olsa baş verənləri, həyatını,-bir
sözlə özünü unutmaq üçün bu
dəqiqə hər şeyə hazır idi.Nifrət
edirdi özünə..Nə qadın kimi bir
işə yaradı.Nə ana kimi..Niyə
yaşayır axııı.Yox, o həyatına qəsd
etmədi.Ona görə yox ki, Kamranı
düşündü.Ona görə yox ki, intiharın
böyük günah olduğunu yaxşı
bilir.Yox, o bu dəqiqə nə ana kimi
düşünə bilir, nə də günah və
savab haqda fikirləşmək
halındadır.Sadəcə cəsarəti
çatmazdı bunu etməyə.. Ölməyə
də qorxur, elə yaşamağa da..Hə, o
cəsarətsiz və qorxaqdır.Özü də
artıq buna inanırdı.Nifrət, kin
insanın içini didib-dağıdır.Birisinə
nifrət etdiyimiz zaman qisas
gününü səbirsizliklə