Nə olsun ki, oğlu Kamran yanında
deyildi.Nə olsun ki, Eldar çox
zaman gecələr öz ailəsinin
yanında olurdu.İndi Günayın
güvənəcəyi bir arxası, hər sahədə
onu təmin edəcək, ömür boyu
yanında olacağına söz verdiyi
sevgilisi, evinin kişisi vardı.İndi
onun da öz ailəsi vardı artıq...
Kamranı görməyə gedəndə
qaynanasıgil yenə etiraz etməz,
ananı baladan ayırmağa
qıymazdılar.Oğlunu həftədə iki-üç
dəfə səhərlər evdən götürər,
axşam qaytarardı.Eldar da
öyrəşmişdi uşağa.Onu öz
uşaqlarından ayırmaz, öz iki
övladına nə alardısa Kamranı da
unutmur, eynisini ona da
alırdı.Uşağı yataqxanaya
ötürmədən əvvəl bir həftəlik
bazarlıq edər, içərisi geyim və
ərzaqla dolu böyük çantanı
qapının yanında buraxıb
gedərdi.Qaynanasıgillə üzləşmək
istəmirdi.Kamranı götürmədən
əvvəl zəng edər, onu evə
ötürəndəsə qapını döyüb
uzaqlaşar, uşağın evə daxil
olduğunu görüb arxayınlaşınca
çıxıb gedərdi..
Bu da bir həyat deyildi..Özünü
xoşbəxt olduğuna inandırsa da
daxilən bədbəxt olduğunu
bilirdi.Taleyinə yazılmışdı sanki bu
bədbəxtlik.Üzdə xoşbəxt
görünməyə çalışıb gülər üz
göstərsə də, evdə tək qalanda
qəmli mahnılara qulaq asıb öz
halına ağlayardı.Keçmişinə, onu
gözləyən naməlum gələcəyinə.Ən
xoş dəqiqələrdə belə bu günlərin
də tezliklə bitəcəyinə
inanırdı.Daha doğrusu
gözləyirdi.Eh, xoşbəxtlik hara,
Günay hara?O anadan bədbəxt
doğulub.Bir insanı ki, doğma anası
qəbul etməyə, qardaşı arxa-həyan
durmaya, yadlardan nə gözləyə
bilər?Etibar, vəfa, sevgi, təmiz
hisslər,-hamsı qaldı uşaqlıqda, atalı
günlərində.Deyəsən elə həyatında
onu təmiz məhəbbətlə,
təmənnasız sevən ilk və son kişi
elə atası olmuşdu...
Hər gecə yuxuda keçmişə aid
nəsə görür, həyəcanlanıb
yerindən dik atılır, oyandıqdan
sonra səhərədək yata bilməzdi.Bu
gecə də yuxuda Cavidi
görüb.Yuxuda görür ki, səhərdir.O
hələ də yatır.Həmin gecə Eldar da
öz evinə getməmiş, Günayla
gecələmişdi.Birdən qapı
döyülür.Həm də bərkdən, ara
vermədən.Elə gecə geyimindəcə
gedib qapını