“İnsan doğulmadan əvvəl həyatı, başına gələcəklər, sevinci, kədəri bir sözlə edəcəyi və yaşayacaqları yazılırmış. Uşaq doğulduqdan sonra ilk nəfəsini ağlayaraq alırmış. Ağlamayan uşaq ölü olurmuş Sonra ailəsi bir yerə toplanıb ad seçərlər. Bəzən beş, bəzən altı, bəzəndə on hərfdən ibarək adi bir kəlimə taparlar. Sonra o adi bir kəliməyə yerləşər insan. Onu tanıdan sadəcə yan-yana gəlmiş hərflərdən ibarət söz olur. Ətrafındakılar o adın arxasındakı insanın mahiyyətini dərk etmədən, onun bir “insan” olduğunu dərk etmədən sadəcə Əhməd, Kamran və.s olaraq tanıyarlar, qəbul edərlər. Çünki insanlar buna adət ediblər. Onlar üçün adi haldır bu. . Göz yaşları ilə başlayan həyat Mən isə insanların adiləşdirdikləri, görməzdən gəldikləri o şeyin əzabını çəkirəm illərdir. Ömər..Ömər..Ömər…” əsəbi halda bir neçə dəfə adını tələffüz etdi. Həm də mədəsi bulanırcasına. Adından və onun arxasında yerləşən ət və dəridən ibarət vücudundan nifrət edərcəsinə təkrar edirdi.
“Mən istəmişdim sizdən adımı Ömər qoyun? Axı mən hansınızdan xahiş etmişdim ki, məni dünyaya gətirin? Yox! Yox! Sadəcə dünyaya gətirməklə də qalmayın bütün ömrümü cəhənnam əzabı çəkməyə tərk edin məni. Sizə deyirəm hansınızdan istəmişdim axı?” Əlində tutduğu üç yaşındaykən çəkilmiş anasıyla, atasıyla tək şəkli idi. Əsəbləşdiyi vaxt şəkli qabağına qoyub bütün əsəbini, kinini şəklin üstünə tökərdi. Bəlkə də elə zənn edirdi ki, valideyinləri onu hiss edirlər. Ancaq bir şeydən əmin idi. Anası həmişə onun hiss etdiklərini hiss edir. Anası onu heç vaxt tərk etmirdi. İstər üsyan dolu olduğu zamanlar, istərsə də sakit olduğu vaxtlarda anası həmişə oradaydı. Ürəyinin ən dərin yerindəydi. Anasını itirdikdən sonra qaranlığa qərq olan həyatında, ürəyində sadəcə anasının olduğu yerdə işıq vardı. Həyatını davam etdirməyinin tək səbəbi iynənin ucu qədər sayılacaq işıq, bəlkə də işıltı idi. Ancaq bu ona bəs edirdi.
Atasınısa heç vaxt bağışlamamışdı. Onun yeri ürəyinin ən qaranlıq, ən dərin yerində idi. Ağlı kəsəndən evlərində hər