axşam bir şeyin şahidi olmuşdu. Atası hər gün sərxoş halda evə gələr, kiçik bir hadisədən evdə qiyamət qoparar sonra anasını əli yorulana qədər döyərdi. O isə heç vaxt buna mane ola bilməmişdi. Yirmi iki yaşında özünə hələ də bağışlaya bilmirdi bunu. Sadəcə evin küncünə qısılar, qorxu içində atasının əlinin enib qalxmağını seyr edərdi. Və sadəcə bir səs eşidərdi: anasının ağrı içində çıxardığı səsləri. Kim bilir bəlkə də o günlər atası anasını döyərkən mətbəxdən əvvəlcədən aldığı bıçağı onun kürəyinə saplaya bilərdi. Bəl kə də öldürməyəcəkdi ancaq o gün anası daha az döyülmüş olacaqdı. Ancaq etməmişdi. Etmədiyinə görə özündən, o adın arxasındakı insandan nifrət edirdi. Sadəcə dörd hərfdən ibarət Ömərdən deyil.

Anasının üzünü son dəfə gördüyü günü isə hər gün, hər saat yaşayırdı. O səsi, o fəryadı… Sanki qulaqlarına həkk olunmuşdu o səs. Heç vaxt ondan ayrılmayacaq, onun son nəfəsinə qədər qulağında çınlayacaqdı anasının o gün axşam “Sənə rədd ol deyirəm. Əl çək Allah eşqinə əl çək. Onsuzda ölürəm qoy barı insan kimi ölüm” sözləri. Sonra atası bir şeylər bağırmışdı şillə yumruğun bərabərliyində. Yatağında atasının qolları arasında çırpınan qadından eşitdiyi son cümlə idi “Lənət olsun sənə” cümləsi. O cümlədən sonra anasının səsini eşidə bilməmişdi.

O zaman yeddi yaşında idi. Çox şeyləri dərk etmirdi, çox şeylər ona yad idi. Və o gün gördüyünü illərlə başa düşə bilməmişdi. O otaqda nə baş verdiyinin dərk edə bilməmişdi.


Yerindən qorxa-qorxa qalxıb qapıya yaxınlaşıb qapını bir az aralamışdı o gün. Oğrun-oğrun valedeyinlərinin yataq otağına baxırdı. Atası soyunmuş halda nə isə edirdi. Sərxoş nəfəsi, çətinliklə çıxırdı hər qabağa-arxaya hərəkət edişində. Ancaq qəribə idi anasından səs çıxmırdı. Və ilk dəfə idi ki, anası səssiz qarşılıq vermişdi atasına. Çünki Ömər yeddi yaşında ancaq bu qədərini dərk edə bilirdi. İllər sonra əslində o gün gördüyü hadisənin nə qədər iyrənc olduğunu dərk etmişdi. Yetkinlik yaşındaykən tay-tuşlarından intim münasibət haqqında